<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-stylesheet type="text/xsl" href="/posts/rss.xsl"?>
<rss version="2.0">
<channel>

<title>https://14klid.loxblog.com</title>
<link>https://14klid.loxblog.com</link>
<description></description>
<language>fa-ir</language>
<generator>loxblog.com</generator>
<copyright>loxblog.com</copyright>


<item>
<title>حضرت عیسی ع در آیات قرآن - 3</title>
<link>https://14klid.loxblog.com/حضرت-عیسی-ع-در-آیات-قرآن---3</link>
<guid>https://14klid.loxblog.com/حضرت-عیسی-ع-در-آیات-قرآن---3</guid>

<description><![CDATA[
سوره یس 13و14
تفسير جامع، ج&rlm;5، ص: 468
&nbsp;
&nbsp;قوله تعالى وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلًا أَصْحابَ الْقَرْيَةِ إِذْ جاءَهَا الْمُرْسَلُونَ إِذْ أَرْسَلْنا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَكَذَّبُوهُما فَعَزَّزْنا بِثالِثٍ فَقالُوا إِنَّا إِلَيْكُمْ مُرْسَلُونَ اين آيات اشاره بشرح حال كسانى است كه حضرت عيسى بسوى اهالى انطاكيه فرستاد و چگونگى سلوك مردم آن شهر با آنها و داستان ايشان بدينقرار است.
طبرسى از ابن عباس روايت كرده كه حضرت عيسى دو نفر از حواريون خود را بامر پروردگار براى تبليغ بشهر انطاكيه فرستاد تا مردم آن ديار را بتوحيد و خداشناسى دعوت كنند چون بحوالى شهر رسيدند مردى را ديدند كه گوسفند ميچراند بر او سلام كردند پاسخ داد و سؤال نمود شما چه اشخاصى هستيد و بچه مقصود به اين جا آمده&rlm;ايد گفتند ما رسولان عيسى پيغمبر خدا هستيم آمده&rlm;ايم تا اهل اين شهر را به پرستش خداى يگانه دعوت كنيم پرسش كرد آيا دليل و حجتى بر مدعاى خود داريد گفتند آرى بيماران را شفا دهيم و كور مادر زاد و افليج را صحت بخشيم گفت مرا فرزنديست كه سالها بيمار و زمين گير است اگر بدست شما شفا يابد من بشما و عيسى ايمان خواهم آورد آنها را بخانه نزد فرزند بيمار برد دعا كردند فرزندش صحت و عافيت يافت تندرست شد و از بستر خود برخاست خبر او در شهر منتشر شد مردم از اطراف شهر بيماران خود را نزد آنان ميآوردند شفا يافته صحيح و سالم ميشدند خبر بپادشاه دادند و او بت&rlm;پرست بود امر كرد ايشان را حاضر كردند
&nbsp;از آنها سؤال نمود شما كيستيد گفتند ما رسولان عيسى پيغمبر خدا هستيم گفت حجت و دليلى بر صدق گفتار خود داريد جواب دادند حجة ما آنستكه كوران و مردم افليج و بيماران بر دست ما بفرمان خداى تعالى شفا مييابند گفت باز گرديد تا در كار شما انديشه كنم روز ديگر مردم آنها را در بازار گرفته و زدند در اين اثناء پادشاه از آن محل عبور نمود ايشان صداى خود را به تكبير بلند كردند پادشاه در خشم شد امر كرد آنها را گرفته و زندانى نمودند خبر بحضرت عيسى رسيد شمعون صفا كه رئيس حواريون و وصى خود بود براى نصرت و يارى آنها فرستاد شمعون بطور ناشناس وارد شهر شد با كوشش بسيار رابطه با درباريان پيدا كرد چون شخصى بود با ادب و نيكو سيرت او را پسنديده و اوصافش را براى پادشاه بيان كردند او را طلب نمود از عقل و ادب و حسن محاورتش بسيار خورسند و مسرور گشت و از مقربان خاص خود گردانيد و باو مأنوس شد روزى شمعون به پادشاه گفت شنيده&rlm;ام دو نفر مرد را زندانى نموده&rlm;اى كه آنها مردم را بدين و آئينى دعوت ميكردند گفت آرى شمعون سؤال نمود هيچ شنيده&rlm;اى ايشان چه ميگويند پاسخ داد خشم و غضب مانع شد از آنكه گفتار و سخنان آنان را بشنوم گفت اى پادشاه اگر صلاح و مصلحت بدانى دستور ده آنها را حاضر كنند تا به&rlm;بينم چه ميگويند امر كرد ايشان را حاضر كردند
&nbsp;شمعون بآنها گفت شما كيستيد و براى چه كار در اين شهر آمده&rlm;ايد
گفتند ما رسولان حضرت عيسى پيغمبر خدا هستيم آمده&rlm;ايم تا پادشاه و قومش را از عبادت بتهائيكه نميشنوند و نمى بينند و خير و شرى نميدانند و سود و زيانى بكسى نميرسانند بازداشته و بسوى عبادت پروردگار دانا و شنوا و توانا كه هر خير و شرى بدست او است دعوت نمائيم شمعون گفت حجة و برهانى بر مدعاى خود داريد جواب دادند آرى حجة و برهان ما آنستكه كور و زمينگير را باذن خداى تعالى شفا ميدهيم و هر مريضى را عافيت عطا كنيم پادشاه دستور داد كور نابينائى را آوردند ايشان دعا كردند پروردگار باو بينائى عطا فرمود پادشاه تعجب نمود شمعون باو گفت اى ملك تو هم از خداى خود بخواه تا اين كار را انجام دهد گفت من از تو هيچ سرى را پنهان نميدارم خداى من جمادى پيش نيست و كارى از او ساخته نشود آنگاه پادشاه بآنها گفت اگر خداى شما قادر باشد مرده را زنده كند من باو و شما ايمان ميآورم گفتند پروردگار ما بر هر چيز قدرت و توانائى دارد گفت پسر دهقانى هفت روز است وفات نموده بانتظار پدرش هنوز او را دفن نكرده&rlm;اند چنانچه او را زنده كند ايمان آورم پس از آن مرده را حضور آنها آوردند شمعون در پنهانى و ايشان آشكارا دعا نمودند خداوند او را زنده كرد از جا برخاست گفت اى قوم من از خدا بترسيد و باو ايمان آوريد چون وفات كردم مرا در هفت وادى از آتش بردند بخاطر شركى كه بخدا آورده بودم ناگاه درهاى آسمان&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;
&nbsp;گشوده شد و اشاره كرد بشمعون و آن دو نفر و اينها از خدا درخواست كردند مرا زنده نمود اين گفتار در پادشاه اثر كرد پادشاه و جمعى از اهل شهر انطاكيه ايمان آوردند و بسيارى از ايشان در حال كفر و شرك باقى ماندند.
ابى حمزه ثمالى از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده گفت از آن حضرت تفسير آيه را سؤال كردم فرمود خداوند دو نفر را براى هدايت مردم شهر انطاكيه فرستاد مردم شهر كه آن دو غريب و بياناتشان را شنيدند مورد ايذاء و اذيت قرار داده كار را بجائى رسانيدند كه پادشاه آن ديار امر كرد هر دو را در بتكده شهر زندانى و توقيف كنند خداوند مرد ديگرى را فرستاد چون داخل شهر شد قصر پادشاه را جويا شده و گفت مرا بحضور پادشاه برسانيد چون او را نزد شاه بردند پس از اداء احترامات شايسته گفت پادشاها من مردى هستم كه در بيابانها مشغول عبادت ميباشم اكنون مايلم معبود آن پادشاه را پرستش كنم پادشاه دستور داد او را داخل بتكده نمايند تا بعبادت اصنام و بت&rlm;ها مشغول شود مدت يك سال در بتخانه ماند و با آن دو نفر مرد موحد كه زندانى بودند مؤانست و مجالست داشت و با ايشان قرار گذاشت با او روى شناسائى نشان نداده و در حضور پادشاه از خداشناسى و يكتا پرستى او سخن نگويند آنگاه تقاضاى ملاقات شاه را نمود چون شاه او را احضار نمود گفت بمن اطلاع دادند كه تو اين مدت در بتخانه به پرستش خدايان ما مشغول بوده&rlm;اى&rlm;
&nbsp;اينك ما خشنودى را بتو ابراز نموده و اجازه ميدهيم هر حاجتى كه دارى بخواهى تا مورد اجابت قرار دهم آن مرد پاسخ داد من حاجتى ندارم ولى اگر ممكن است شرح حال دو مرد زندانى را كه در بتخانه محبوس ميباشند برايم بيان كنيد پادشاه گفت اين دو نفر رهزن دين ما و مردم اين شهر بوده و ميخواستند ما را به ستايش خداى آسمان كه كسى او را نديده وادار نموده و از دين پدران و معبود پيشينيان محروم سازند گفت اى پادشاه بسيار شايسته و بجاست كه امر فرمائيد آندو را حضور آورده و مجلس مناظره&rlm;اى تشكيل دهيم اگر توانستيم آنها را مغلوب و مجاب نمائيم بطيب خاطر دين ما را ميپذيرند و اگر آنها بر ما غالب شدند ما تسليم سخن حق ايشان خواهيم شد پادشاه پيشنهاد او را پذيرفت و دو زندانى را احضار نمود و چون حاضر شدند آنمرد گفت مدعاى شما چيست و هدف شما از آمدن باين شهر چه ميباشد آن دو گفتند ما خداى يگانه و يكتا را مى&rlm;پرستيم و از اينكه مردم اين شهر ندانسته و كور كورانه بت&rlm;پرستى را شعار خود قرار داده&rlm;اند افسرده و ناراحت شده و براى رهبرى و هدايت ايشان آمده&rlm;ايم آن مرد گفت آيا آن خداى يكتائى كه معبود شما است قادر است كورى را بينا و بيمارى را شفا و مرده&rlm;اى را زنده كند گفتند اگر از خدا بخواهيم و مشيت ذات مقدسش اقتضا كند البته اجابت خواهد شد آن شخص بپادشاه گفت امر و مقرر فرمائيد يكنفر كور مادرزاد را بمحضر سلطانى حاضر نمايند كورى را آوردند بآن دو نفر گفت اينك از خداى خود بخواهيد تا اين شخص را بينا كند آندو بنماز برخاسته و دعا نمودند ناگاه بقدرت پروردگار چشمهاى كور روشن و بينا گرديد مرد گفت كور ديگرى بياورند آوردند گفت اى پادشاه دستور بده كه براى بينائى اين كور هم دعا كنند هر دو بسجده افتاده مشغول دعا شدند كه ناگاه او نيز بينا گرديد آن مرد گفت اى پادشاه امر كنيد شخص زمين گير و افليجى را بياورند چون حاضر كردند بآن دو نفر گفت دستور پادشاه اين است كه از خداى خود بخواهيد سلامت اين شخص را باو برگرداند آن دو نفر نماز خوانده و دست بدعاى برداشتند كه ناگاه شخص فالج برخاسته و براه رفتن پرداخت باز گفت اى پادشاه امر كنيد زمين&rlm;گير ديگرى را بياورند وقتى كه آوردند و آن دو دعا كردند مانند زمين&rlm;گير اولى بهبودى و شفا يافته و با قدم&rlm;هاى استوار شروع براه رفتن نمود آن مرد بپادشاه گفت اين دو نفر از عهده دو آزمايش مهم بر آمده و حجت قاطعى براى ما&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;
&nbsp;آوردند اكنون يك آزمايش ديگر باقى است كه اگر آنرا نيز انجام دهند من پيرو عقايد اين دو نفر شده و دين آنها را ميپذيرم سپس گفت اى پادشاه بطورى كه شنيده&rlm;ام شما پسرى داشته&rlm;ايد كه در عنفوان شباب وفات كرده من از اين دو نفر ميخواهم كه دعا نمايند و او را زنده كنند و اگر پسر را زنده نمايند من داخل دين آنها خواهم شد پادشاه گفت من نيز در صورت وقوع چنين امرى&rlm; خداى اين دو نفر را پرستش كرده و يكتا پرستى را قبول مينمائيم.
آن مرد گفت اينك از خداى خود بخواهيد تا فرزند متوفاى پادشاه را عمر دوباره داده و زنده كند آن دو سر بسجده نيايش پروردگار نهاده و از خداوند عزت كه خالق هستى&rlm;ها است انجام مقصود را مسئلت نمودند و چون سر از سجده برداشتند گفتند اى پادشاه كسانى را بفرستيد تا فرزندت را از گورستان بياورند جمعيت بيشمارى بسوى قبرستان رفته و با كمال تعجب ديدند كه شاهزاده از قبر بيرون آمده و مشغول پاك كردن خاكهاى سر و صورت خود ميباشد نديمان شاه با سرور و نشاط بسيار شاهزاده را خدمت پدر بردند پادشاه با ديدن فرزندش غريو شادى از دل بركشيد و او را در آغوش گرفت و پرسيد اى فرزند دلبندم خاطره تجديد حياة خود را بيان كن گفت اى پدر گرامى چند لحظه پيش دو نفر در حالت سجود از پيشگاه خداوند عالميان زنده شدن مرا ميخواستند و بنا بامر پروردگار مرا از قبر خارج و زندگانى نوين بخشيدند پادشاه گفت اى نور چشم من اگر آن دو نفر را مشاهده نمائى ميشناسى عرض كرد آرى پادشاه دستور داد مردم شهر از برابر او عبور كنند پس از آنكه جمعيت زيادى عبور كردند و كسى را نشناخت يكى از آندو نفر را عبور دادند فورا شاهزاده او را نشان داده و گفت اين شخص يكى از آندو مى&rlm;باشد باز مردم از مقابل او رژه رفتند و آنديگرى را ميان انبوه جمعيت داخل كرده و عبور دادند اين مرتبه هم شاهزاده او را معرفى نموده و گفت اين مرد دومى آنها است آن مرد فورا بدو نفر نزديك شده گفت اما من بخداى شما ايمان آورده و تصديق ميكنم كه خداى شما بر حق است و آنچه شما آورده&rlm;ايد از طرف حق ميباشد پادشاه نيز قبول ايمان نموده و به تبعيت پادشاه تمام مردم شاه بآئين خداشناسى و يكتاپرستى در آمده و ايمان آورده&rlm;اند.
طبرسى از ابن عباس روايت كرده گفت اسامى آن سه نفر رسول صادق و صدوق و سلوم بود
&nbsp;
تفسير جامع، ج&rlm;5، ص: 474
قوله تعالى: وَ جاءَ مِنْ أَقْصَا الْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعى&rlm; قالَ يا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ 20&nbsp;&nbsp; در آن اثنائيكه رسولان مردم شهر انطاكيه را از بت پرستى منع نموده و بسوى پروردگار توانا و يكتا دعوت مينمودند آنها در صدد آزار و اذيت رسولان بر آمدند همان مرد گوسفند چران موسوم بحبيب نجار كه در برخورد اوليه به خدا و رسولان ايمان آورده بود بشتاب هر چه تمامتر خود را بانطاكيه رسانيده و گفت ايمردم از رسولان خدا پيروى و اطاعت و تمكين نمائيد كه اينان هيچ مزد و پاداشى از شما درخواست ندارند و برهبرى شما علاقمند هستند قوم او گفتند مگر تو بر دين رسولان هستى و از آنها پيروى مينمائى و خداى ايشان را مى&rlm;پرستى گفت آرى براى چه آنخدائى كه موجد و آفريننده منست پرستش نكنم در صورتى كه ميدانم بازگشت همه خلايق بسوى او است آيا شايسته است من بجز خداى آفريننده معبودى را ستايش كنم كه اگر خداوند قصد زيانى بمن برساند شفاعت آن بتها هيچ دفع ضرر ننموده و مرا نجات ندهد
اگر چنين كنم محققا در گمراهى بوده و زيان كار هستم پس از آن رو كرد برسولان و گفت بشنويد و گواه باشيد كه من بخداى شما ايمان آورده&rlm;ام آن مردم چون اين سخنان را از او شنيدند مجتمعا حمله كرده و او را كشتند شكمش را پاره كرده امعا و احشايش را بيرون آورده و جسدش را سوزانيدند تا لحظه آخر ميگفت پروردگارا اين قوم را هدايت كن خداى تعالى بهشت را بر او واجب فرمود
&nbsp;و چون باو گفته ميشود داخل بهشت شو با كمال تأسف ميگويد ايكاش قوم من ميدانستند چگونه خدا بمن مرحمت فرموده و مرا آمرزيده و مورد لطف و كرم خويش قرار داده و چون اهل انطاكيه حبيب نجار را كشتند خداى تعالى خشمش گرفت و بر عذاب آنها تعجيل كرد امر فرمود بجبرئيل صيحه و بانگ ناگهانى بر ايشان زد تمام آنها بكيفر و عقوبت كشتن مؤمن آل يس يكدفعه هلاك شدند چنانچه ميفرمايد ما بر آنقوم بعد از واقعه آنمرد مؤمن هيچ لشكرى از آسمان نفرستاديم و پيغمبرى مبعوث نكرديم فقط براى كيفر و عقوبت آنقوم يك صيحه و نداى آسمانى تمام آنها را نابهنگام هلاك نمود اسفا بر اين بندگانى كه هيچ رسولى براى هدايت آنها نيامد مگر آنكه او را استهزاء نموده و تمسخر كردند.
ابن بابويه ذيل آيه إِنْ كانَتْ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ خامِدُون&nbsp; 29&nbsp; َ از رسول اكرم صلى اللّه عليه و آله و سلّم روايت كرده فرمود سه نفر بودند كه حتى يك چشم بهمزدن كافر بوحى نشدند مؤمن آل يس و على بن أبي طالب و آسيه عيال فرعون اين سه نفر صديقون هستند و افضل ايشان على عليه السّلام است و اينحديث را ثعلبى نيز كه از مخالفين است در تفسيرش نقل نموده
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
صف
تفسير جامع، ج&rlm;7، ص: 132
&nbsp;وَ إِذْ قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ يا بَنِي إِسْرائِيلَ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْراةِ وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ فَلَمَّا جاءَهُمْ بِالْبَيِّناتِ قالُوا 6 صف
هذا سِحْرٌ مُبِينٌ ايرسول ما بياد آور وقتى را كه عيسى بن مريم به بنى اسرائيل گفت من رسول خدا هستم بسوى شما و بحقانيت كتاب تورية كه پيش از من است تصديق ميكنم و شما را مژده ميدهم كه بعد از من پيغمبر بزرگوارى كه نامش احمد است بيايد چون آنرسول ما، با آيات و معجزات بسوى آنها آمد گفتند اين معجزات سحر آشكار است مرد يهودى از رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم سؤال نمود براى چه شما باحمد و محمّد و بشير و نذير ناميده شده&rlm;ايد فرمود اما محمّد براى آنستكه در زمين محمود و پسنديده هستم و احمد بخاطر آنكه اهل آسمانها بيش از اهل زمين مرا ستايش ميكنند و بشير چون به بهشت بشارت ميدهم بفرمان خدا و نذير براى آنكه اشخاص معصيت كار و گناهكاران را از آتش جهنم ميترسانم&rlm;
&nbsp;
تفسير جامع، ج&rlm;7، ص: 135
&nbsp;يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا أَنْصارَ اللَّهِ كَما قالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ لِلْحَوارِيِّينَ مَنْ أَنْصارِي إِلَى اللَّهِ قالَ الْحَوارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ فَآمَنَتْ طائِفَةٌ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ وَ كَفَرَتْ طائِفَةٌ فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلى&rlm; عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظاهِرِين&rlm;14&nbsp; صف
در كافى ذيل آيه فوق از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده فرمود حواريون عيسى شيعيان او بودند و شيعيان ما حواريون ما هستند و حواريون عيسى بهتر از حواريون ما نبودند وقتى عيسى گفت كيست كه مرا يارى كند براى خدا آنها گفتند ما انصار خدا هستيم سوگند بخدا از يهوديها كسى يارى نكرد عيسى را و جز يهود كسى با عيسى جنگ نكرد و شيعيان ما از وقتى كه پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم برحمت ايزدى پيوست يارى نمودند ما را و در راه ما جهاد كردند آنها را سوزانيدند و عذاب كردند و از ديارشان خارج نمودند خداوند بايشان جزاى خير عطا فرمايد]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 02:02:50 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>حضرت عیسی ع در آیات قرآن - 2</title>
<link>https://14klid.loxblog.com/حضرت-عیسی-ع-در-آیات-قرآن---2</link>
<guid>https://14klid.loxblog.com/حضرت-عیسی-ع-در-آیات-قرآن---2</guid>

<description><![CDATA[
سوره مریم&nbsp;&nbsp; آیات 30 الی 37&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; تفسير جامع، ج&rlm;4، ص: 251
و در كافى از بريد كناسى ذيل آيه قالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتانِيَ الْكِتابَ وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا روايت كرده گفت از حضرت صادق عليه السلام معناى آيه را سؤال نمودم فرمود چون عيسى هفت ساله شد بر او وحى نازل گرديد و از همان موقع بر مردم و يحيى حجت گرديد و ممكن نيست يك روز زمين خالى از حجت باشد حضورش عرض كردم آيا در زمان پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و حياة آنحضرت امير المومنين عليه السلام حجت بر خلق بوده است؟ فرمود بلى پيغمبر مردم را بولايت على عليه السلام دعوت فرموده و اطاعت آن جناب بر تمام مسلمين واجب بوده ولى تا موقعى كه پيغمبر حياة داشت آن حضرت ساكت بود و با وجود پيغمبر تكلم نمى&rlm;فرمود با آنكه دانا و حكيم و
&nbsp;وحيد دهر بود و بعد از وفات پيغمبر اكرم اطاعت خدا و رسول او بعلى عليه السلام انتقال و اختصاص يافته است.
و بسند ديگر از حضرت باقر عليه السلام روايت كرده گفت سؤال نمودم از آن حضرت وقتى كه عيسى در گهواره سخن گفت براى مردم زمان خود حجت بود يا خير؟
فرمود بر طبق نص آيه كريمه كه ميفرمايد إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتانِيَ الْكِتابَ وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا عيسى در همان صباوت و كودكى نبى و پيغمبر بود لكن مرسل نبود علاوه بر زكريا و مريم هر كسى كه سخن آنحضرت را ميشنيد حجت بوده اما پس از آن تا مدت دو سال سكوت نموده و سخنى نگفت و در اين مدت زكريا حجت بر خلق بود تا فوت نمود و فرزندش كه طفل كوچكى بود وارث او شد و همينكه عيسى هفت ساله شد حجت بر خلق و يحيى گرديد زيرا عيسى پيغمبر اولو العزم و يحيى غير اولو العزم بود اول سخنى كه عيسى بزبان جارى كرد اقرار بعبوديت بود تا رد گفتار نصارى باشد كه ميگويند او پسر خدا است&rlm;
قوله تعالى: وَ السَّلامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَ يَوْمَ أَمُوتُ وَ يَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا درود خدا بر من باد روز كه بدنيا آمدم و روز كه از دنيا ميروم و آن روزى كه مجددا در قيامت زنده شوم درود هنگام ولادت عبارت از حفظ و ايمنى او است از شر شيطان و اعوانش و در روز مرگ عبارت از ايمنى از بلاى دنيا و خلاصى از عذاب قبر است و درد در محشر محفوظ بودن از ترس و هول قيامت و آتش دوزخ ميباشد.
ابن بابويه از حضرت باقر عليه السلام روايت كرده فرمود نشو و نماى حضرت عيسى هر روزى مطابق دو ماه مردمان ديگر بود هنگاميكه هفت ماه شد مادرش مريم دست او را بگرفت و در نزد معلمى برد معلم بعيسى گفت بگو بسم الله الرحمن- الرحيم عيسى فرمود گفت بگو ابجد عيسى سر بآسمان بالا برد و باو گفت آيا ميدانى ابجد يعنى چه معلم تازيانه برداشت و خواست عيسى را بزند آن حضرت باو فرمود نزن مرا اگر ميدانى معنى ابجد را بگو و اگر نميدانى تفسير كنم و شرح دهم برايت معنى آن را معلم گفت بفرمائيد عيسى فرمود الف اشاره بآلاء و نعمتهاى خدا است با بهجت و جيم جمال و دال دين خدا ميباشد هوز ها هول جهنم واو پلى&nbsp; &nbsp;است براى اهل دوزخ زا زفير جهنم است حطى اشاره بخطاهاى مستغفرين است كه خداوند آنها را مى&rlm;آمرزد كلمن كلام خدا است كه قابل تغيير و تبديل نيست معلم بمريم گفت بيا فرزندت را ببر كه او دانا است و احتياج بتعليم و تربيت ندارد &laquo;ذلِكَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ قَوْلَ الْحَقِّ الَّذِي فِيهِ يَمْتَرُونَ&raquo; اين بود داستان عيسى بن مريم و سخن او كه گفت من بنده خدا هستم حق و حقيقت است لكن مردم نصارى در خلقت او شك و شبهه ميكنند خداوند منزه است از آنكه فرزندى داشته باشد و چون مشيت ذات كبريائى او بوجود چيزى تعلق بگيرد ميگويد باش فورا آن خواسته حق صورت وجود پيدا مينمايد.
وَ إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَ رَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هذا صِراطٌ مُسْتَقِيمٌ خداوند يكتا پروردگار من و شما است او را ستايش كنيد كه راه راست همين راه خداپرستى ميباشد.
فَاخْتَلَفَ الْأَحْزابُ مِنْ بَيْنِهِمْ مردم در مورد عيسى اختلاف عقيده حاصل كردند ترسايان و يعقوبيان گفتند عيسى خدا است نسطوريان گفتند پسر خدا است اسرائيليان ثالث ثلثه و يكى از اقانيم سه گانه دانستند او را جهودان گفتند دروغگوئى بود كه پدر او معلوم نبود مسلمانان گفتند پيغمبر خدا است&rlm;]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 02:02:50 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>حضرت عیسی ع در آیات قرآن</title>
<link>https://14klid.loxblog.com/حضرت-عیسی-ع-در-آیات-قرآن</link>
<guid>https://14klid.loxblog.com/حضرت-عیسی-ع-در-آیات-قرآن</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; تفسير جامع، ج&rlm;1، ص: 432
&nbsp;
&nbsp;إِذْ قالَتِ الْمَلائِكَةُ يا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُه 45 آل عمران
چگونگى ولادت حضرت عيسى
&nbsp;
ياد كن اى پيغمبر وقتى را كه فرشتگان بمريم گفتند خداوند بشارت ميدهد تو را بفرزنديكه نامش عيسى مسيح است مريم گفت چگونه مرا فرزند باشد و حال آنكه هيچ بشرى با من در تماس نبوده فرشتگان گفتند چنين باشد كه تو هستى ولى خداوند بيافريند آنچرا كه بخواهد (با مرد و بدون او برايش در خلقت مساوى باشد) و شرح اين قصه چنانست چون مريم بحد بلوغ رسيد حالت حيض باو رخ داد از مسجد اقصى خارج شد و بخانه خواهر خود رفت چند روز در آنجا توقف نمود پس از آنكه طاهر شد بكنارى رفت تا غسل كند لباس خود را از تن بيرون آورد در همان حال جبرئيل بصورت بشرى پديدار شد و در پيراهن مريم دميد وقتى او را در بر كرد همان وقت حامله شد.
در كافى بسند خود از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده فرمود جبرئيل دميد در پيراهن مريم و او حامله شد يعنى در همان شب و نهاد او را در روز و تمام مدت حمل مريم نه ساعت بود خداوند هر ساعت او را بجاى ماهى قرار داد.
وقتى مريم را درد زائيدن گرفت بمكانى دور از قوم خود رفت تا حمل خود را بنهد خطاب شد باو كنار درخت خشكيده خرما برو آندرخت سبز و خرم ميگردد&nbsp;&nbsp;
&nbsp;و بار بياورد حركت بده آندرخت را رطب تازه از آن ساقط شده تناول كن چون بدرخت رسيد فورا سبز و بار آور گشت.
در تهذيب بسند خود از ابو حمزه ثمالى روايت كرده گفت فرمود حضرت امام زين العابدين عليه السّلام مكان دورى كه مريم رفت كربلا بود از دمشق حركت كرد و بكربلا رسيد و عيسى را در موضع قبر امام حسين عليه السّلام بزائيد سپس در شب بازگشت بدمشق در طرف بيت اللحم.
وقتى كه مريم عيسى را بنهاد نگاهى باو نمود و در انديشه فرو رفت كه بقوم خود چه بگويد و عذر چه بياورد و پيش خود گفت اين حديث از من كه قبول كند از نهايت افسردگى و دل تنگى گفت ايكاش مرده بودم و مردم مرا فراموش ميكردند ناگاه صدائى شنيد ايمريم محزون نباش خداوند زير پايت نهر آبى جارى ساخته از آن بياشام و از رطب اين درخت تناول كن و ديده به عيسى روشن بدار و هرگاه از آدميان كسى را مشاهده نمودى بگو باو من روزه براى خداوند نذر دارم و با آدميان امروز سخن نگويم.
در كافى بسند خود از جراح مداينى روايت كرده گفت فرمود حضرت صادق عليه السّلام در زمان سابق روزه فقط منحصر بامساك نمودن از خوردن و آشاميدن نبود و يكقسم از روزه آنها روزه سكوت بود (در اسلام روزه سكوت حرام است) و روزه مريم نيز روزه سكوت بود و تكلم ننمود با كسى بموجب امر پروردگار تا داخل محراب گرديد زكريا و بنى اسرائيل بسوى محراب مريم رفتند و زبان بطعن و ملامت گشودند و گفتند اى مريم خواهر هارون پدرت شخص فاسقى نبود و مادرت نيز بدكاره نبود كه تو اين كار را انجام دادى؟! فرمود حضرت صادق عليه السّلام هارون مردى بود فاسق و زناكار و مشهور&nbsp; ببدى در آنزمان مريم را تشبيه كردند باو مريم اشاره نمود بعيسى كه از او قصه را جويا شويد گفتند چگونه ما با كودكى كه در گهواره است سخن بگوئيم زكريا بكنار گهواره عيسى رفت باو گفت ايطفل اگر دستورى از جانب خدا دارى كه سخن بگوئى تكلم كن تا بدانيم تو كيستى؟ عيسى بزبان آمد فرمود من بنده خدا (اول اقرار ببندگى نمود تا نصارى نگويند عيسى پسر خداست با اينحالت اعتنائى بگفتار عيسى ننمودند و او را پسر خدا خواندند) و پيغمبر او ميباشم، كتاب انجيل بمن عطا فرمود و مبارك گردانيد مرا در هر كجا كه باشم (يعنى با بركت) و بنماز و زكوة مرا سفارش نموده تا پايان عمرم و بمادرم نيكوئى كنم و خوشنودى او را بجويم و قرار نداد مرا متكبر و ستمكار بر من باد رحمت خداوند در آنروزيكه متولد شدم و روز كه بميرم و روز كه محشور شوم براى حساب ولادت آنحضرت در سال پنج هزار و پانصد و هشتاد و پنج بعد از هبوط آدم واقع شد شد و از غلبه اسكندر بر بابل شصت و پنج سال و از سلطنت اشكانيان پنجاه و يك سال ميگذشت در كافى بسند خود از يزيد كناسى روايت كرده گفت سؤال نمودم از حضرت باقر عليه السّلام عيسى بن مريم هنگاميكه در گهواره سخن گفت آيا حجت خدا بر مردمان زمان خود بود يا نه؟ فرمود حجت بود ولى هنوز پيغمبر مرسل نبود آيا نمى&rlm;بينى ميفرمايد قالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتانِيَ الْكِتابَ وَ جَعَلَنِي نَبِيًّا عرض كردم پس در آنوقت حجت بر زكريا هم بود فرمود عيسى پس از آنكه سخن گفت ساكت بود تا دو سال و زكريا در آنوقت حجت خدا بود بر مردم سپس وفات نمود و يحيى حجت خدا گرديد و وارث زكريا آيا نميشنوى قول خداوند را كه ميفرمايد يا يَحْيى&rlm; خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّةٍ وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا و عيسى وقتى بهفت سال رسيد پيغمبر مرسل شد و حجت خدا بر يحيى و تمام مردم و از زمانى كه آدم را خلق فرمود و بزمين فرود آمد هيچوقت زمين خالى از حجت نبوده عرض كردم آيا امير المؤمنين عليه السّلام در زمان حياة پيغمبر اكرم حجت بر اين امة بود؟ فرمود بلى حجة صامت بود، از آنروزيكه نصب فرمود آنحضرت را و امر كرد مردم را اطاعت او كنند گفتم پس اطاعت امير المؤمنين عليه السّلام در حال حياة و ممات رسول اكرم بر تمام مردم واجب بود؟ فرمود بلى اما در زمان حضور پيغمبر اكرم آنحضرت حجت صامت&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; بود و بعد از وفات آنحضرت حجت ناطق شد و خدا مبعوث فرمود عيسى را بسوى بنى اسرائيل با معجزات و آيات بسيار و خود آنحضرت فرمود ايطايفه بنى اسرائيل مرا خدا بسوى شما فرستاده با معجزات آشكار تا كوران را بينا و بيماران را شفا دهم و پرنده از گل درست كنم و در آن بدمم باذن خداوند زنده گردد و پرواز نمايد هر چه آنها را دعوت براه حق نمود اثر نبخشيد و گفتند اينها كه ما مشاهده ميكنيم جز سحرى بيش نيست اگر راست مى&rlm;گوئى بما علامتى نشان بده تا ثابت شود بر ما صدق گفتارت؟ فرمود اگر من بشما خبر دهم در خانه&rlm;هاى خود چه ذخيره كرده و ميخوريد باز هم ترديدى داريد؟
گفتند خير آنگاه بيكايك آنها كه حضور داشتند فرمود چه خورده و چه آشاميده و چه مقدار ذخيره داريد بعضى ايمان آورده و قبول نمودند و بعضى ديگر در عناد و لجاج خود باقى مانده و كافر شدند.
در كافى بسند خود از بعض اصحاب حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده كه از آن حضرت سؤال نمودند عيسى بن مريم آيا زنده نمود كسى را كه پس از زنده شدن باقى مانده و ازدواج كرده و فرزند برايش متولد شده باشد؟ فرمود بلى براى عيسى دوستى بوده مدتى از او غايب شد سپس گذارش بمنزل آن دوست افتاد مادر آن از آنحضرت استقبال نمود عيسى از فرزندش پرسش كرد عرضه داشت وفات كرده فرمود ميخواهى او را ببينى؟ گفت بلى فرمود صبح مرا كنار قبر او ببر تا دعا كنم زنده شود عيسى را بكنار قبر برد آنحضرت دعا نمود قبر شكافته شد و جوان بيرون آمد وقتى چشمش بمادر افتاد گريه و زارى نمود عيسى بحالت آنفرزند و مادر رقت كرد و از خداوند درخواست نمود تا او را باقى بدارد خداوند دعايش را مقرون باجابت فرمود و بيست سال عمر باو عطا نمود آنجوان ازدواج كرد و فرزندانى براى او متولد شد و نيز فرمود آنحضرت اصحاب حضرت عيسى درخواست كردند كه مرده&rlm;اى زنده كند تا آنان مشاهده كنند آنحضرت را كنار قبر سام بن نوح بردند دعا كرد قبر شكافته و سام بيرون آمد عيسى باو فرمود آيا ميخواهى زنده بمانى؟ عرض كرد اى پيغمبر خدا من از سختى جان دادن ميترسم و هنوز مشقت او از يادم نرفته فرمود چرا موهايت سفيد شده؟ عرض كرد از ترس اينكه خيال نمودم قيامت بپا شده فرمود پس برگرد بآرامگاه خود برگشت و قبر بهم آمد
&nbsp;و چون بنى اسرائيل و پادشاه آنها هيرودس (همان هردوش ميباشد كه قاتل حضرت يحيى بود) مشاهده كردند در اثر معجزات آنحضرت مردم همه روزه بعيسى ايمان ميآورند در صدد قتل آنحضرت بر آمدند ناچار با مادرش از شهر بيت المقدس بيرون آمده و بطرف مصر روانه شدند مدتى در آنجا توقف نمودند تا پادشاه تلف شد از آنجا حركت كرده و بطرف بيت المقدس رهسپار شدند در بين راه شنيدند كه اغريبس فرزند پادشاه بجاى پدر جلوس كرده و مانند پدرش قصد جان او را دارد از ورود به بيت المقدس منصرف شده و در قريه ناصريه نزول نمودند بر منزل شخصى از اهالى آنجا روزى مريم مشاهده كرد صاحب خانه وارد منزل شد و با عيال خود سرى گفت فورا آن زن افسرده و دلتنگ شد مريم فرمود چرا محزونى و شوهرت با تو چه گفت كه پريشان احوال گشتى؟ عرض كرد آفت و بلائى است كه نتوان بزبان آورد مريم فرمود بمن بگو شايد بتوانم علاجى بنمايم؟ گفت چگونه توانى علاج نمود؟ فرمود فرزندم مستجاب الدعوه ميباشد دعا ميكند خداوند كفايت كند، عرض كرد در ولايت ما پادشاهى است هر چند گاهى مؤنه خود و لشگرش را بكسى تحميل كند و بخانه او فرود آيد و او را بيچاره كند اكنون فرستاده كه بدينجا فرود آيم و ما بضاعتى نداريم مريم وقتى عيسى بمنزل آمد واقعه را باو عرض كرد، فرمود من دعا ميكنم ولى فتنه و فسادى پديدار شود، مريم گفت اين مرد حقى بر ما دارد، فرمود عيسى بآن مرد چندانكه توانى آب بياور و اين ديگها را پر كن تا من دعا كنم خداى تعالى آبها را بانواع مطبوخات مبدل بگرداند آن مرد آب آورد و عيسى دعا كرد خداوند اجابت فرمود و آبها را به بهترين غذاها مبدل كرد پادشاه با لشكر خود وارد شدند و از آن طعامها تناول نمودند و هرگز از آن لذيذتر غذائى نخورده بودند پادشاه بآنمرد گفت اين طعامها را از كجا مهيا نمودى گفت داشتم پادشاه گفت دروغ ميگوئى هر چه آنمرد عذر آورد قبول نشد عاقبت حقيقت را بيان كرد و گفت بانوى مجللى وارد خانه ما شده فرزندى دارد دعا نمود خداى تعالى آبها را باين طعامها مبدل ساخت پادشاه پسرى داشت كه مورد علاقه و وليعهد خود قرار داده مدتى بود كه دار دنيا را وداع كرده و پادشاه از مرگ فرزند بسيار افسرده شده بود، با خود گفت كسيكه دعاى او در تبديل كردن آب بطعام مستجاب گردد قطعا&nbsp; در زنده كردن مردگان هم مستجاب شود فرستاد عيسى را آوردند درخواست نمود كه دعا كند، فرزندش را خدا زنده گرداند، فرمود من دعا ميكنم ولى فتنه و فساد بوجود آيد، پادشاه گفت باكى ندارم عيسى فرمود بشرط آنكه من كه دعا كردم با مادرم از اينجا بروم و كسى ممانعت از رفتن ما نكند قبول كرد حضرت عيسى دعا نمود خداوند فرزندش را زنده&rlm;
گردانيد عيسى و مريم از آنجا حركت نمودند اهالى آن شهر وقتى مشاهده كردند كه فرزند شاه زنده شده خروج كردند بر پادشاه و مشغول كارزار شدند و ميگفتند ما اميدوار بوديم كه بعد از اين پادشاه از جور و ستم خلاص ميشويم چون او را عقبى نبود اكنون كه جانشين برايش پيدا شده نميگذاريم كه بر ما سلطنت كند و جور و ستم نمايد و چون عيسى از آنجا بيرون رفت بكنار دريا رسيد ديد جماعتى مشغول صيد ماهى هستند فرمود صيد نمودن چه كار كوچكى است بيائيد تا صيد بهشت و رضاى خدا كنيم، گفتند چگونه باشد؟ فرمود من پيغمبر خدا هستم و آنها را دعوت كرد و معجزه آورد آنان ايمان آوردند و ملازم آنحضرت شدند هر وقت گرسنه ميشدند ميگفتند اى پيغمبر خدا گرسنه هستيم آنحضرت از زمين نان بيرون ميآورد و بآنها ميداد و هر زمان تشنه ميگرديدند آب از زمين براى آنان بيرون مى&rlm;آورد مى&rlm;آشاميدند و سيراب ميگشتند روزى بآنحضرت عرض كردند در جهان كسى بهتر از ما هست هر وقت تشنه و گرسنه شويم ما را طعام و آب دهى و در خدمتت باشيم و عجايبات مشاهده ميكنيم فرمود بهتر از شما آنها باشند كه از دست رنج خود خورند چون اين سخن شنيدند در صدد شغلى بر آمدند و اختيار نمودند قصارى را (لباس شوئى) جامه مردان مى&rlm;شستند و اجرتى ميگرفتند و بهمان مقدار قناعت مينمودند از اينجهة ناميده شدند بحواريون حضرت عيسى هر چه دعوت كرد بنى اسرائيل را ايمان نياوردند فرمود كيست كه يارى كند دين خدا را؟ حواريون گفتند ما ياران خدائيم و باو ايمان آورديم و پيغمبرش را يارى مينمائيم ايعيسى گواه بر ما باش كه تسليم امر خدا هستيم پروردگارا بآنچه از كتاب آسمانى فرستادى ايمان داريم و از او پيروى كنيم و اطاعت پيغمبر تو عيسى را بنمائيم نام ما را در دفتر گواهان ثبت فرما.
در كافى بسند خود از حضرت باقر عليه السّلام روايت كرده فرمود عصر شبى كه عيسى را&nbsp;&nbsp; خداوند بآسمان بالا برد و از دار دنيا بملكوت بالا صعود كرد اصحاب خود را احضار نمود كه دور او جمع شوند عصر همانشب دوازده نفر حواريّون و اصحاب آنحضرت در خانه او حضور يافتند و حضرت عيسى از چشمه آبى كه در زاويه خانه بود غسل كرده و خارج شد بدن خود را خشك كرد و بحواريّون فرمود از جانب خدا بمن وحى رسيده كه همين ساعت مرا بطرف آسمان بالا ببرد و از شر يهوديان نجات بخشد هر يك از شما كه بشكل من در آئيد از طرف يهود مصلوب و كشته شده و در پيشگاه پروردگار بدرجه و مرتبه خواهد رسيد يكى از دوازده نفر كه جوانى بود گفت اى پيغمبر خدا من حاضرم كه در راه تو قربانى شوم عيسى باو فرمود آرى تو هستى سپس بآنها گفت يكى از شما پيش از آنكه امشب صبح شود كافر شده و از دين من خارج خواهد شد يكى از آنها گفت آيا آن يكنفر من هستم؟ عيسى فرمود اگر در نفس خود حس ميكنى كه تو هستى پس قطعا تو خواهى بود و آنمرد دوازده مرتبه اين موضوع را تكرار نمود آنگاه عيسى بانها فرمود بزودى شما سه دسته ميشويد دو فرقه شما براه باطل رفته و بخدا دروغ مى&rlm;بنديد و جايگاه آن دو فرقه آتش دوزخ باشد و يك فرقه از شمعون صفا وصى من پيروى نموده و راستگو هستند و جايگاهشان بهشت باشد پس از آن خداوند عيسى را از زاويه خانه بسوى آسمان بالا برد و آنها همه نگاه مينمودند فرمود حضرت باقر عليه السّلام همانشب يهوديها براى گرفتن حضرت عيسى آمده وارد آن خانه شدند جوانى را كه بشكل و شمائل عيسى در آمده بود گرفته و بدار كشيده و بقتل رسانيدند و آنشخص كه عيسى باو گفت بمن كافر ميشوى كافر شد و دوازده مرتبه از عيسى بيزارى جست و حال آنكه هنوز صبح نشده بود و ما انشاء اللّه بعضى از حالات ديگر عيسى را با شطرى از دستورات و اندرزهائيكه بحواريون داد در سوره مريم بيان خواهيم نمود و اينجا بهمين مقدار اكتفا نمائيم.
عياشى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده در آيه وَ لِأُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِي حُرِّمَ عَلَيْكُمْ فرمود از زمان داود تا عيسى بن مريم چهار صد سال فاصله بود و شريعت حضرت عيسى بر اساس توحيد و اخلاص بخدا و آنچه را كه نوح و ابراهيم و موسى سفارش كرده بودند قرار داشت و بر آنحضرت انجيل نازل گرديد و عهد و ميثاقى كه خداوند&nbsp;&nbsp; از پيغمبران گرفته بود از عيسى نيز گرفت و در انجيل دستور نماز و امر بمعروف و نهى از منكر و حلال و حرام و موعظه و نصيحت و حكايات و قصص و امثال بود لكن در انجيل حكم قصاص و حدود وارث نبود و بعضى از احكام كه در تورات سخت و طاقت فرسا بود در انجيل تخفيف داده شده چنانچه ميفرمايد وَ لِأُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِي حُرِّمَ عَلَيْكُمْ و عيسى به پيروان خود امر نموده بود كه ايمان بياورند بشريعت حضرت موسى و تورية و انجيل هر دو و بعضى از محرمات را كه حلال نمود مانند صيد ماهى در روز شنبه كه بر بنى اسرائيل حرام بود و پيه و گوشت پرندگان ابن بابويه از على بن حسن بن فضال روايت كرده در آيه قالَ الْحَوارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ كه گفت حضور حضرت رضا عليه السّلام عرض كردم چرا اصحاب عيسى را حواريون ناميدند؟ فرمود مردم آنها را حواريون ميخواندند براى آنكه قصار بودند يعنى بوسيله شستشو لباس را از چرك و كثافت پاك ميكردند و آن از حوار بمعنى قصار مشتق شده و اما ما بآنها حواريون ميگوئيم زيرا آنان بر اثر تزكيه نفس از پليديها پاك شده و خالص شده و ديگران را هم از كثافات و پليديهاى گناه بسبب پند و موعظه خلاص ميكردند
و نيز از آنحضرت روايت ميكند در آيه إِذْ قالَ اللَّهُ يا عِيسى&rlm; إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَ رافِعُكَ إِلَيَّ تا آخر آيه فرمود امر هيچ پيغمبرى بر مردم مشتبه نشد مگر موضوع حضرت عيسى زيرا خداوند او را زنده از زمين بطرف آسمان بلند فرموده و ميان زمين و آسمان او را قبض روح كرد و سپس در آسمان روحش را رد نمود چنانچه در آيه ميفرمايد إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَ رافِعُكَ إِلَيَّ&nbsp;&nbsp; 61]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 02:02:50 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>آیات قرآن با واژه نصاری</title>
<link>https://14klid.loxblog.com/آیات-قرآن-با-واژه-نصاری</link>
<guid>https://14klid.loxblog.com/آیات-قرآن-با-واژه-نصاری</guid>

<description><![CDATA[
آیات با کلمه نصاری:
&nbsp;&nbsp;
البقرة : 62&nbsp;&nbsp; إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ الَّذينَ هادُوا وَ النَّصارى&rlm; وَ الصَّابِئينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
هر مسلمان و يهودى و نصارى و ستاره پرست كه از روى حقيقت بخدا و روز قيامت ايمان بياورد و نيكوكارى پيشه كند البته از خدا پاداش نيك يابد و هيچوقت چه در دنيا و چه در آخرت بيمناك و اندوهگين نخواهد بود (62)
&nbsp;
البقرة : 111&nbsp;&nbsp; وَ قالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلاَّ مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى&rlm; تِلْكَ أَمانِيُّهُمْ قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ
يهوديها گفتند كسى جز يهود و نصارى داخل بهشت نميشود اى پيغمبر بگو اين آرزويى است كه شما داريد اگر راست مى&rlm;گوييد برهانى بر صدق آن بياوريد (111)
&nbsp;&nbsp;
البقرة : 113&nbsp;&nbsp; وَ قالَتِ الْيَهُودُ لَيْسَتِ النَّصارى&rlm; عَلى&rlm; شَيْ&rlm;ءٍ وَ قالَتِ النَّصارى&rlm; لَيْسَتِ الْيَهُودُ عَلى&rlm; شَيْ&rlm;ءٍ وَ هُمْ يَتْلُونَ الْكِتابَ كَذلِكَ قالَ الَّذينَ لا يَعْلَمُونَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ فَاللَّهُ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فيما كانُوا فيهِ يَخْتَلِفُونَ
يهود ادعا كنند كه نصارى بر حق نيستند و نصارى نيز به يهود چنين گويند، و حال آنكه هر دو در تلاوت و خواندن كتاب آسمانى يكسانند و كفارى كه صاحب كتاب نيستند نيز ايندعوى را بنمايند نسبت بآنان خداوند روز قيامت حكم فرمايد ميان آنها (113)
&nbsp;
البقرة : 120&nbsp;&nbsp; وَ لَنْ تَرْضى&rlm; عَنْكَ الْيَهُودُ وَ لاَ النَّصارى&rlm; حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى&rlm; وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ بَعْدَ الَّذي جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ما لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصيرٍ
و هرگز يهود و نصارى از تو خشنود نخواهند شد مگر از آئين آنها پيروى نمايى و اگر چنين اظهارى بتو اى پيغمبر نمايند بگو بآنان راهى را كه خدا راهنمايى فرمايد البته راه حق است و اگر بعد از يافتن راه حق بميل و خواهش ايشان پيروى كنى ديگر خدا يار و ياور تو نخواهد بود (120)
&nbsp;
البقرة : 135&nbsp;&nbsp; وَ قالُوا كُونُوا هُوداً أَوْ نَصارى&rlm; تَهْتَدُوا قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْراهيمَ حَنيفاً وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكينَ
يهود و نصارى بمسلمانان گفتند بآئين ما در آئيد تا راهنمايى شويد، بگو اى پيغمبر بآنها ما دين اسلام را كه آئين ستوده ابراهيم است پيروى مينمائيم، و نبوده هرگز آئين ابراهيم از مشركين (135)
&nbsp;
البقرة : 140&nbsp;&nbsp; أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْراهيمَ وَ إِسْماعيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطَ كانُوا هُوداً أَوْ نَصارى&rlm; قُلْ أَ أَنْتُمْ أَعْلَمُ أَمِ اللَّهُ وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهادَةً عِنْدَهُ مِنَ اللَّهِ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ
آيا مى&rlm;گوييد شما اهل كتاب كه ابراهيم و اسمعيل و اسحق و يعقوب و فرزندان او بر آئين يهوديا نصارى بودند؟ خدا بهتر ميداند يا شما و كيست ستمكارتر از آنكه شهادت خدا را كتمان كند و خدا بر آنچه عمل ميكنيد غافل نيست (140)
&nbsp;
المائدة : 14&nbsp;&nbsp; وَ مِنَ الَّذينَ قالُوا إِنَّا نَصارى&rlm; أَخَذْنا ميثاقَهُمْ فَنَسُوا حَظًّا مِمَّا ذُكِّرُوا بِهِ فَأَغْرَيْنا بَيْنَهُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ إِلى&rlm; يَوْمِ الْقِيامَةِ وَ سَوْفَ يُنَبِّئُهُمُ اللَّهُ بِما كانُوا يَصْنَعُونَ
بعضى از آنها كه گفتند ما نصارى هستيم از آنان عهد گرفتيم ولى عهدى كه در انجيل بود از ياد برده و مخالفت نمودند ما نيز بكيفر عملشان آتش جنگ و دشمنى را تا روز قيامت ميان آنها بر افروختيم و بزودى خداوند بآنچه ميكند آگاه خواهد ساخت (14)
&nbsp;
المائدة : 18&nbsp;&nbsp; وَ قالَتِ الْيَهُودُ وَ النَّصارى&rlm; نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ قُلْ فَلِمَ يُعَذِّبُكُمْ بِذُنُوبِكُمْ بَلْ أَنْتُمْ بَشَرٌ مِمَّنْ خَلَقَ يَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ وَ لِلَّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما وَ إِلَيْهِ الْمَصيرُ
يهود و نصارى گفتند ما پسران و دوست خدا هستيم اى پيغمبر بگو پس چرا شما را خداوند بگناهانتان عذاب ميكند بلكه شما بشر و يكى از مخلوقات خدا هستيد هر كرا بخواهد بيامرزد و آنكه را خواسته باشد عذاب ميكند و از براى خداست ملك آسمانها و زمين و آنچه بين آنهاست و بازگشت همه بسوى اوست (18)
&nbsp;
المائدة : 51&nbsp;&nbsp; يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَ النَّصارى&rlm; أَوْلِياءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمينَ
اى اهل ايمان يهود و نصارى را دوست خود نگيريد بعضى از آنان دوستدار بعضى ديگرند و هر كه با آنها دوستى كند بحقيقت از ايشان خواهد بود همانا خداوند راهنماى ستمكاران نخواهد بود (51)
&nbsp;
المائدة : 69&nbsp;&nbsp; إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ الَّذينَ هادُوا وَ الصَّابِئُونَ وَ النَّصارى&rlm; مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
همانا اهل ايمان و يهودان و ستاره پرستان و نصارى اگر بخدا و روز قيامت ايمان آورده و عمل نيكو بجا آورند براى آنها ترس و اندوهى نخواهد بود (69)
&nbsp;
&nbsp;المائدة : 82&nbsp;&nbsp; لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَداوَةً لِلَّذينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَ الَّذينَ أَشْرَكُوا وَ لَتَجِدَنَّ أَقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ قالُوا إِنَّا نَصارى&rlm; ذلِكَ بِأَنَّ مِنْهُمْ قِسِّيسينَ وَ رُهْباناً وَ أَنَّهُمْ لا يَسْتَكْبِرُونَ
همانا خواهى يافت كه دشمن&rlm;ترين مردم نسبت بمسلمانان يهود و مشركانند و بامحبت&rlm;ترين با اهل ايمان كسانيست كه گويند ما نصارى هستيم و اين دوستى از اين جهت است كه بعضى از آنها پارسايان و دانشمند بوده و گردنكشى و تكبر نميكنند (82)
&nbsp;&nbsp;
التوبة : 30&nbsp;&nbsp; وَ قالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللَّهِ وَ قالَتِ النَّصارى&rlm; الْمَسيحُ ابْنُ اللَّهِ ذلِكَ قَوْلُهُمْ بِأَفْواهِهِمْ يُضاهِؤُنَ قَوْلَ الَّذينَ كَفَرُوا مِنْ قَبْلُ قاتَلَهُمُ اللَّهُ أَنَّى يُؤْفَكُونَ
يهوديان گفتند عزير فرزند خداست و نصارى ميگفتند عيسى پسر او است اين اظهارات و بيانات آنها را بگفتار مشركينى كه قبل از ايشان عقيده بشرك داشته&rlm;اند نزديك و مشابه ميسازد خداوند آنها را بكشد از اين نسبت دروغى كه بخدا ميدهند (30)
&nbsp;
الحج : 17&nbsp;&nbsp; إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ الَّذينَ هادُوا وَ الصَّابِئينَ وَ النَّصارى&rlm; وَ الْمَجُوسَ وَ الَّذينَ أَشْرَكُوا إِنَّ اللَّهَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّ اللَّهَ عَلى&rlm; كُلِّ شَيْ&rlm;ءٍ شَهيدٌ
خداوند در روز قيامت بين كسانى كه ايمان آورده&rlm;اند و آنهايى كه مشرك بوده و يا ستاره پرست و يا گبر و يا يهودى و نصرانى بوده&rlm;اند جدايى مى&rlm;افكند و خداوند گواه حال تمام موجودات است (17)]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 02:02:50 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>آیات قرآن با واژه عیسی علیه السلام</title>
<link>https://14klid.loxblog.com/آیات-قرآن-با-واژه-عیسی-علیه-السلام</link>
<guid>https://14klid.loxblog.com/آیات-قرآن-با-واژه-عیسی-علیه-السلام</guid>

<description><![CDATA[
آیات دارای کلمه عیسی علیه السلام:
&nbsp;
البقرة : 87&nbsp;&nbsp; وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ وَ قَفَّيْنا مِنْ بَعْدِهِ بِالرُّسُلِ وَ آتَيْنا عيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّناتِ وَ أَيَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ أَ فَكُلَّما جاءَكُمْ رَسُولٌ بِما لا تَهْوى&rlm; أَنْفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ فَفَريقاً كَذَّبْتُمْ وَ فَريقاً تَقْتُلُونَ
و ما بموسى كتاب تورات را عطا كرديم و از پى او پيغمبرانى فرستاديم و عيسى فرزند مريم را بمعجزات و ادله حجتها داده و او را بكمك روح اقتدار و توانايى بخشيديم و شما با هر پيغمبرى كه حكمى بر خلاف ميلتان آورد از راه حسد و دشمنى بعضى را تكذيب و بعضى ديگر را بقتل ميرسانيد
&nbsp;&nbsp;
البقرة : 136&nbsp;&nbsp; قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْنا وَ ما أُنْزِلَ إِلى&rlm; إِبْراهيمَ وَ إِسْماعيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ ما أُوتِيَ مُوسى&rlm; وَ عيسى&rlm; وَ ما أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
بگوئيد ما مسلمانان ايمان بخدا آورديم و بقرآنى كه برسول اكرم نازل شده و بآنچه به پيغمبران گذشته چون ابراهيم و اسمعيل و اسحق و يعقوب و فرزندان او و موسى و عيسى و آنچه بهمه پيغمبران از جانب پروردگار نازل شده ايمان داريم و ميان هيچكدام از پيغمبران فرقى نگذاريم و تسليم فرمان خدا هستيم
&nbsp;
&nbsp;البقرة : 253&nbsp;&nbsp; تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنا بَعْضَهُمْ عَلى&rlm; بَعْضٍ مِنْهُمْ مَنْ كَلَّمَ اللَّهُ وَ رَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجاتٍ وَ آتَيْنا عيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّناتِ وَ أَيَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذينَ مِنْ بَعْدِهِمْ مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَيِّناتُ وَ لكِنِ اخْتَلَفُوا فَمِنْهُمْ مَنْ آمَنَ وَ مِنْهُمْ مَنْ كَفَرَ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ مَا اقْتَتَلُوا وَ لكِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ ما يُريدُ
اين پيغمبران را بعضى بر بعض ديگر برترى داديم بعضى از آنها با خدا سخن گفته و بعضى مقام بلندى يافته و عيسى پسر مريم را معجزات آشكار داديم و او را بروح القدس تأييد نموديم و اگر خدا ميخواست مردم با يكديگر در مقام قتال بر نميآمدند بعد از فرستادن پيغمبران پس از آن همه معجزات روشن، لكن بر خلاف و دشمنى با هم برخاستند بعضى ايمان آورده و بعضى كافر شدند و اگر خدا ميخواست با هم جنگ نميكردند ولى به مصلحتى كه داند هر چه اراده&rlm;اش تعلق گيرد خواهد شد
&nbsp;
&nbsp;آل&rlm;عمران : 45&nbsp;&nbsp; إِذْ قالَتِ الْمَلائِكَةُ يا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسيحُ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجيهاً فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبينَ
چون فرشتگان بمريم گفتند خدا ترا بشارت ميدهد بكلمه كه نامش مسيح است و او در دنيا و آخرت آبرومند و از مقربان درگاه است (45)
&nbsp;
آل&rlm;عمران : 52&nbsp;&nbsp; فَلَمَّا أَحَسَّ عيسى&rlm; مِنْهُمُ الْكُفْرَ قالَ مَنْ أَنْصاري إِلَى اللَّهِ قالَ الْحَوارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ اشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ
چون عيسى دريافت كه ايشان كافرند و ايمان نخواهند آورد گفت كيست كه با من دين خدا را يارى كند حواريون گفتند ما يارى&rlm;كنندگان دين خدائيم و باوايمان داريم گواه باش كه ما تسليم فرمان خدا هستيم
&nbsp;
آل&rlm;عمران : 55&nbsp;&nbsp; إِذْ قالَ اللَّهُ يا عيسى&rlm; إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَ رافِعُكَ إِلَيَّ وَ مُطَهِّرُكَ مِنَ الَّذينَ كَفَرُوا وَ جاعِلُ الَّذينَ اتَّبَعُوكَ فَوْقَ الَّذينَ كَفَرُوا إِلى&rlm; يَوْمِ الْقِيامَةِ ثُمَّ إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأَحْكُمُ بَيْنَكُمْ فيما كُنْتُمْ فيهِ تَخْتَلِفُونَ
بياد بياور هنگامى كه فرمود خداوند اى عيسى من تو را قبض نموده بآسمان بالا برم و از معاشرت كافران پاك و منزه گردانم و پيروان تو را تا قيامت برترى دهم بر كفار سپس بازگشت شما بسوى من خواهد بود و هر آنچه اختلاف كرده بوديد بحق حكم كنم
&nbsp;
&nbsp;آل&rlm;عمران : 59&nbsp;&nbsp; إِنَّ مَثَلَ عيسى&rlm; عِنْدَ اللَّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
مثل آفرينش عيسى مانند خلقت آدم است كه او را از خاك آفريد سپس فرمود باو موجود باش همان دم آنچه اراده فرمود بوجود آمد
&nbsp;&nbsp;
آل&rlm;عمران : 84&nbsp;&nbsp; قُلْ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ عَلَيْنا وَ ما أُنْزِلَ عَلى&rlm; إِبْراهيمَ وَ إِسْماعيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ ما أُوتِيَ مُوسى&rlm; وَ عيسى&rlm; وَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
بگو اى پيغمبر بخدا و شريعت و كتابى كه بما نازل شده و آنچه بابراهيم و اسمعيل و اسحق و يعقوب و فرزندانش نازل شده و آنچه بموسى و عيسى و پيغمبران ديگر از جانب خدا آمد بهمه ايمان آورديم و فرقى ميان هيچكدام از پيغمبران نگذاريم چه ما مطيع و فرمانبردار خدا هستيم
&nbsp;
&nbsp;النساء : 157&nbsp;&nbsp; وَ قَوْلِهِمْ إِنَّا قَتَلْنَا الْمَسيحَ عيسَى ابْنَ مَرْيَمَ رَسُولَ اللَّهِ وَ ما قَتَلُوهُ وَ ما صَلَبُوهُ وَ لكِنْ شُبِّهَ لَهُمْ وَ إِنَّ الَّذينَ اخْتَلَفُوا فيهِ لَفي&rlm; شَكٍّ مِنْهُ ما لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِلاَّ اتِّباعَ الظَّنِّ وَ ما قَتَلُوهُ يَقيناً
و گفتار آنها بدروغ كه ما مسيح عيسى فرزند مريم رسول خدا را بقتل رسانيديم و حال آنكه نه او را كشتند و نه بدار زدند بلكه امر بر آنها مشتبه شد و كسانى كه عقايد مختلف درباره او اظهار داشتند از روى ترديد درباره او سخن ميگويند و دانا نبوده و پيروى از گمان كنند بطور يقين بدانيد كه مسيح را نگشتند
&nbsp;
&nbsp;
النساء : 163&nbsp;&nbsp; إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ كَما أَوْحَيْنا إِلى&rlm; نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَيْنا إِلى&rlm; إِبْراهيمَ وَ إِسْماعيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ عيسى&rlm; وَ أَيُّوبَ وَ يُونُسَ وَ هارُونَ وَ سُلَيْمانَ وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً
ما بر تو وحى فرستاديم چنان كه بنوح و پيغمبران بعد از آن و بابراهيم و اسمعيل و اسحق و يعقوب و اسباط و عيسى و ايوب و يونس و هارون و سليمان فرستاديم و بداود كتاب زبور عطا كرديم
&nbsp;
&nbsp;النساء : 171&nbsp;&nbsp; يا أَهْلَ الْكِتابِ لا تَغْلُوا في&rlm; دينِكُمْ وَ لا تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلاَّ الْحَقَّ إِنَّمَا الْمَسيحُ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَ كَلِمَتُهُ أَلْقاها إِلى&rlm; مَرْيَمَ وَ رُوحٌ مِنْهُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ لا تَقُولُوا ثَلاثَةٌ انْتَهُوا خَيْراً لَكُمْ إِنَّمَا اللَّهُ إِلهٌ واحِدٌ سُبْحانَهُ أَنْ يَكُونَ لَهُ وَلَدٌ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ كَفى&rlm; بِاللَّهِ وَكيلاً
اى اهل كتاب در دين خود غلو نكنيد و درباره خدا جز براستى سخن نگوئيد و نيست عيسى بن مريم مگر رسول خدا و كلمه او كه از عالم الوهيت بمريم القا شده پس بخدا و پيغمبرانش ايمان بياوريد و نگوئيد خدا سه تاست (اب ابن روح القدس) از اين گفتار شرك باز بايستيد براى شما بهتر است همانا نيست خداى شما جز خداى يكتا منزه و برتر است از آنكه برايش فرزندى باشد هر چه در آسمان و زمين است همه ملك خداست و او براى نگهبانى همه مخلوقات كفايت كند
&nbsp;
المائدة : 78&nbsp;&nbsp; لُعِنَ الَّذينَ كَفَرُوا مِنْ بَني&rlm; إِسْرائيلَ عَلى&rlm; لِسانِ داوُدَ وَ عيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ
كفار بنى اسرائيل بزبان داود و عيسى پسر مريم لعنت كرده شدند بسبب آن نافرمانى و طغيان سركشى كه نموده&rlm;اند
&nbsp;
&nbsp;المائدة : 110&nbsp;&nbsp; إِذْ قالَ اللَّهُ يا عيسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتي&rlm; عَلَيْكَ وَ عَلى&rlm; والِدَتِكَ إِذْ أَيَّدْتُكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَ كَهْلاً وَ إِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجيلَ وَ إِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْني&rlm; فَتَنْفُخُ فيها فَتَكُونُ طَيْراً بِإِذْني&rlm; وَ تُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْني&rlm; وَ إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتى&rlm; بِإِذْني&rlm; وَ إِذْ كَفَفْتُ بَني&rlm; إِسْرائيلَ عَنْكَ إِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّناتِ فَقالَ الَّذينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هذا إِلاَّ سِحْرٌ مُبينٌ
اى پيغمبر بياد بياور وقتى كه خداوند فرمود بعيسى پسر مريم بياد آور نعمتى را كه بتو و مادرت عطا كرديم در آن زمانى كه ترا بروح القدس تأييد داديم كه در گهواره با مردم سخن گفتى و بتو تعليم كتاب و حكمت و تورات و انجيل داده و آن گاه باذن من از گل شكل پرنده ساخته و در آن دميدى و كور مادر زاد و پيس را بامر من شفا دادى و مردگان را بامر من از قبرها بيرون آوردى و دست ستم بنى اسرائيل را، از سر تو كوتاه كردم و تو با معجزات روشن بهدايت آنها آمدى و گفتند آنهايى كه كافر شدند اين معجزات نيست جز سحرى آشكار
&nbsp;
&nbsp;المائدة : 112&nbsp;&nbsp; إِذْ قالَ الْحَوارِيُّونَ يا عيسَى ابْنَ مَرْيَمَ هَلْ يَسْتَطيعُ رَبُّكَ أَنْ يُنَزِّلَ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ قالَ اتَّقُوا اللَّهَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ
بياد آور زمانى كه حواريون گفتند اى عيسى پسر مريم آيا خداى تو ميتواند از آسمان براى ما مائده بفرستد؟ عيسى گفت بآنها: بترسيد از خدا اگر ايمان آورده&rlm;ايد
&nbsp;&nbsp;
المائدة : 114&nbsp;&nbsp; قالَ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ اللَّهُمَّ رَبَّنا أَنْزِلْ عَلَيْنا مائِدَةً مِنَ السَّماءِ تَكُونُ لَنا عيداً لِأَوَّلِنا وَ آخِرِنا وَ آيَةً مِنْكَ وَ ارْزُقْنا وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّازِقينَ
عيسى گفت پروردگارا تو از آسمان براى ما مائده بفرست تا اين روز براى ما و آيندگان ما روز عيد مباركى گرديده و حجتى از طرف تو براى ما باشد و روزى بده بما كه تو بهترين روزى دهندگانى
&nbsp;
&nbsp;
المائدة : 116&nbsp;&nbsp; وَ إِذْ قالَ اللَّهُ يا عيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُوني&rlm; وَ أُمِّيَ إِلهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ قالَ سُبْحانَكَ ما يَكُونُ لي&rlm; أَنْ أَقُولَ ما لَيْسَ لي&rlm; بِحَقٍّ إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ ما في&rlm; نَفْسي&rlm; وَ لا أَعْلَمُ ما في&rlm; نَفْسِكَ إِنَّكَ أَنْتَ عَلاَّمُ الْغُيُوبِ
و ياد كن وقتى كه خدا بعيسى گفت آيا تو بمردم گفتى كه من و مادرم را دو خداى ديگر غير از خداى عالم اختيار كنيد عيسى گفت خدايا تو منزهى از داشتن شريك هرگز مرا نرسد كه چنين سخنى بنا حق بگويم اگر من گفته بودم تو ميدانستى چه، از اسرار درونى من آگاهى ولى من از سر تو بى&rlm;خبرم تو هستى كه به اسرار نهانى مردم آگاهى دارى
&nbsp;
&nbsp;الأنعام : 85&nbsp;&nbsp; وَ زَكَرِيَّا وَ يَحْيى&rlm; وَ عيسى&rlm; وَ إِلْياسَ كُلٌّ مِنَ الصَّالِحينَ
و زكريا و يحيى و عيسى و الياس همه از نيكوكارانند
&nbsp;
&nbsp;
مريم : 34&nbsp;&nbsp; ذلِكَ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ قَوْلَ الْحَقِّ الَّذي فيهِ يَمْتَرُونَ
بنا بفرموده پروردگار اين بود حكايت عيسى بن مريم كه شما در خلقت او شك و شبهه ميكرديد
&nbsp;
&nbsp;الأحزاب : 7&nbsp;&nbsp; وَ إِذْ أَخَذْنا مِنَ النَّبِيِّينَ ميثاقَهُمْ وَ مِنْكَ وَ مِنْ نُوحٍ وَ إِبْراهيمَ وَ مُوسى&rlm; وَ عيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَ أَخَذْنا مِنْهُمْ ميثاقاً غَليظاً
اى پيغمبر ياد بياور زمانى را كه ما از انبياء عهد و پيمان گرفتيم هم از تو و هم از نوح و ابراهيم و موسى و عيسى بن مريم از همه آنها تعهد شديدى اخذ نموديم كه رسالت ما را بمردم برسانند
&nbsp;&nbsp;
الشورى : 13&nbsp;&nbsp; شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ ما وَصَّى بِهِ نُوحاً وَ الَّذي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ وَ ما وَصَّيْنا بِهِ إِبْراهيمَ وَ مُوسى&rlm; وَ عيسى&rlm; أَنْ أَقيمُوا الدِّينَ وَ لا تَتَفَرَّقُوا فيهِ كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكينَ ما تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ اللَّهُ يَجْتَبي&rlm; إِلَيْهِ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدي إِلَيْهِ مَنْ يُنيبُ
براى شما مسلمانان آئين و شريعتى مقرر فرمود كه پيش از اين بنوح نبى همانها را توصيه و سفارش داده بود و بتو اى پيغمبر همان احكامى را وحى و ابلاغ نموديم كه قبلا بابراهيم و موسى و عيسى نيز وحى و سفارش كرده بوديم كه دين حق را بپا داشته و هرگز در صدد تفرقه و اختلاف و تشتت مباشيد و همين امر بر مشركان سخت و گران ميآمد هر كه روبخدا كند و او را بخواند در پرتو عنايت پروردگار قرار ميگيرد و خداوند هر كه را خواسته باشد بسوى خود برميگزيند و جلب ميفرمايد و كسانى را كه بدرگاه او تضرع نموده و انابه كنند هدايت خواهد نمود
&nbsp;
&nbsp;الزخرف : 63&nbsp;&nbsp; وَ لَمَّا جاءَ عيسى&rlm; بِالْبَيِّناتِ قالَ قَدْ جِئْتُكُمْ بِالْحِكْمَةِ وَ لِأُبَيِّنَ لَكُمْ بَعْضَ الَّذي تَخْتَلِفُونَ فيهِ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطيعُونِ
و چون عيسى با دليل و معجزات آمد و گفت من آمده&rlm;ام با حكمت و برهان تا شما را هدايت كنم و بعض احكامى كه در آن اختلاف داريد بيان سازم از خدا بترسيد و مرا اطاعت كنيد
&nbsp;
&nbsp;الصف : 6&nbsp;&nbsp; وَ إِذْ قالَ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ يا بَني&rlm; إِسْرائيلَ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْراةِ وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتي&rlm; مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ فَلَمَّا جاءَهُمْ بِالْبَيِّناتِ قالُوا هذا سِحْرٌ مُبينٌ
بياد آور هنگامى كه عيسى فرزند مريم به بنى اسرائيل گفت من فرستاده خدا هستم بسوى شما و كتاب تورية كه مقابل من است تصديق ميكنم و شما را مژده ميدهم كه بعد از من پيغمبرى كه نامش احمد است مى&rlm;آيد چون آن پيغمبر ما با آيات و معجزات بسوى آنها آمد گفتند اين معجزات و قرآن سحريست آشكار
&nbsp;&nbsp;
الصف : 14&nbsp;&nbsp; يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا كُونُوا أَنْصارَ اللَّهِ كَما قالَ عيسَى ابْنُ مَرْيَمَ لِلْحَوارِيِّينَ مَنْ أَنْصاري إِلَى اللَّهِ قالَ الْحَوارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ فَآمَنَتْ طائِفَةٌ مِنْ بَني&rlm; إِسْرائيلَ وَ كَفَرَتْ طائِفَةٌ فَأَيَّدْنَا الَّذينَ آمَنُوا عَلى&rlm; عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظاهِرينَ
اى اهل ايمان شما هم ياران خدا باشيد چنان كه عيسى فرزند مريم بحواريين گفت: كه مرا براى خدا يارى ميكند؟ حواريين گفتند ما ياران خدا هستيم پس طايفه&rlm;اى از بنى اسرائيل باو ايمان آوردند و طايفه ديگر كافر شدند ما هم آنان كه ايمان آوردند مؤيد و منصور گردانيديم تا بر دشمنان غالب و ظفر يافتند
&nbsp;]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 02:02:50 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>آیات دستوری قرآن در سوره بقره (2)</title>
<link>https://14klid.loxblog.com/آیات-دستوری-قرآن-در-سوره-بقره-2</link>
<guid>https://14klid.loxblog.com/آیات-دستوری-قرآن-در-سوره-بقره-2</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;
فَاذْكُرُونىِ أَذْكُرْكُمْ وَ اشْكُرُواْ لىِ وَ لَا تَكْفُرُونِ(152)
يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ اسْتَعِينُواْ بِالصَّبرِْ وَ الصَّلَوةِ&nbsp; إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابرِِينَ(153)
وَ لَا تَقُولُواْ لِمَن يُقْتَلُ فىِ سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتُ&nbsp;&nbsp; بَلْ أَحْيَاءٌ وَ لَاكِن لَّا تَشْعُرُونَ(154)
پس مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم. مرا سپاس گوييد و ناسپاسى من مكنيد. (152)
اى كسانى كه ايمان آورده&rlm;ايد، از شكيبايى و نماز مدد جوييد كه خدا با شكيبايان است. (153)
آنان را كه در راه خدا كشته مى&rlm;شوند، مرده مخوانيد. آنها زنده&rlm;اند و شما در نمى&rlm;يابيد. (154)
&nbsp;
وَ لَنَبْلُوَنَّكُم بِشىَ&rlm;ْءٍ مِّنَ الخَْوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِّنَ الْأَمْوَالِ وَ الْأَنفُسِ وَ الثَّمَرَاتِ&nbsp; وَ بَشِّرِ الصَّابرِِينَ(155)
البته شما را به اندكى ترس و گرسنگى و بينوايى و بيمارى و نقصان در محصول مى&rlm;آزماييم. و شكيبايان را بشارت ده. (155)
&nbsp;
يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَ اشْكُرُواْ لِلَّهِ إِن كُنتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ(172)
اى مؤمنين از روزى پاكيزه كه نصيب شما كرديم بخوريد و شكر خدا بجا آوريد اگر خدا را پرستش ميكنيد (172)
&nbsp;
إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنزِيرِ وَ مَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيرِْ اللَّهِ&nbsp; فَمَنِ اضْطُرَّ غَيرَْ بَاغٍ وَ لَا عَادٍ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ&nbsp; إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(173)
حرام شد بر شما مردار و خون و گوشت خوك و هر چه بدون نام خدا ذبح شود ولى اگر مضطر شديد بدون نافرمانى و ستم از آنها بخوريد بر شما گناهى نيست خداوند آمرزنده و مهربان است (173)
* لَّيْسَ الْبرَِّ أَن تُوَلُّواْ وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ لَاكِنَّ الْبرَِّ مَنْ ءَامَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الاَْخِرِ وَ الْمَلَئكَةِ وَ الْكِتَابِ وَ النَّبِيِّنَ وَ ءَاتىَ الْمَالَ عَلىَ&rlm; حُبِّهِ ذَوِى الْقُرْبىَ&rlm; وَ الْيَتَامَى&rlm; وَ الْمَسَاكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ وَ السَّائلِينَ وَ فىِ الرِّقَابِ وَ أَقَامَ الصَّلَوةَ وَ ءَاتىَ الزَّكَوةَ وَ الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُواْ&nbsp; وَ الصَّابرِِينَ فىِ الْبَأْسَاءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ حِينَ الْبَأْسِ&nbsp; أُوْلَئكَ الَّذِينَ صَدَقُواْ&nbsp; وَ أُوْلَئكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ(177)
نيكوكارى باين نيست كه رو بجانب مشرق و مغرب كنيد بلكه آنست كه بخدا و روز قيامت و فرشتگان و كتاب آسمانى و پيغمبران ايمان آورده و از دارايى خود بخاطر دوستى او بخويشان و يتيمان و فقيران و رهگذران و گدايان بدهيد و در آزاد كردن بندگان صرف نمائيد و نماز را بپا داريد و زكاة را بدهيد و با هر كه عهد و پيمان بسته باشيد بموقع خود وفا كنيد و در سختيها بردبار باشيد و بوقت رنج و زحمت استقامت نمائيد و صبر پيشه نمائيد اگر اين صفات را دارا باشيد از راستگويان و پرهيز كارانيد (177)
يَأَيهَُّا الَّذِينَ ءَامَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فىِ الْقَتْلىَ&nbsp; الحُْرُّ بِالحُْرِّ وَ الْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَ الْأُنثىَ&rlm; بِالْأُنثىَ&rlm;&nbsp; فَمَنْ عُفِىَ لَهُ مِنْ أَخِيهِ شىَ&rlm;ْءٌ فَاتِّبَاعُ&nbsp; بِالْمَعْرُوفِ وَ أَدَاءٌ إِلَيْهِ بِإِحْسَانٍ&nbsp; ذَالِكَ تخَْفِيفٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَ رَحْمَةٌ&nbsp; فَمَنِ اعْتَدَى&rlm; بَعْدَ ذَالِكَ فَلَهُ عَذَابٌ أَلِيمٌ(178)
اى مؤمنين حكم قصاص كشته شدگان بر شما واجب شد مرد آزاد در مقابل مرد آزاد و بنده را بجاى بنده زن را بزن ميتوانيد قصاص كنيد و اگر صاحب خون از قاتل كه برادر دينى اوست صرف نظر كند بدون ديه يا با ديه كاريست نيكو و قاتل بايد در كمال خوشنودى ديه را ادا كند در اين حكم تخفيف و رحمتى است از جانب خدا و هر كس از اين قانون و حكم سركشى كند از براى او عذاب دردناكى خواهد بود (178)
وَ لَكُمْ فىِ الْقِصَاصِ حَيَوةٌ يَأُوْلىِ الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ(179)
اى عاقلان حكم قصاص براى حفظ زندگى شماست تا از كشتن يكديگر پرهيز نمائيد (179)
كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِن تَرَكَ خَيرًْا الْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ&nbsp; حَقًّا عَلىَ الْمُتَّقِينَ(180)
فَمَن بَدَّلَهُ بَعْدَ مَا سمَِعَهُ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ عَلىَ الَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ&nbsp; إِنَّ اللَّهَ سمَِيعٌ عَلِيمٌ(181)
دستور داده شد وقتى مرگ يكى از شما برسد اگر مالى دارد وصيت كند براى پدر و مادر و خويشان خود بچيزى و اين كار سزاوار مردمان پرهيزكار است (180)
يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلىَ الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ(183)
اى مؤمنين براى شما روزه واجب شد همانطور كه بر امتان گذشته واجب بود تا پرهيزكار باشيد (183)
&nbsp;
أَيَّامًا مَّعْدُودَاتٍ&nbsp; فَمَن كاَنَ مِنكُم مَّرِيضًا أَوْ عَلىَ&rlm; سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ&nbsp; وَ عَلىَ الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ&nbsp; فَمَن تَطَوَّعَ خَيرًْا فَهُوَ خَيرٌْ لَّهُ&nbsp; وَ أَن تَصُومُواْ خَيرٌْ لَّكُمْ&nbsp; إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ(184)
روزهايى بشماره معين روزه بداريد پس هر كس از شما مريض يا مسافر باشد بتعداد ايام بيمارى يا مسافرتش از روزهاى غير رمضان روزه بگيرد و آنانى كه روزه بر ايشان دشوار و زحمت است (مانند عطشان و پير مردان و زنان شير دهنده) بجاى هر يك از روزها در عوض فدا بدهد و فقيرى را سير گرداند و هر كه نيكى كند بهتر است براى او و روزه گرفتن بهتر است براى شما مردم اگر بدانيد (184)
&nbsp;
شهَْرُ رَمَضَانَ الَّذِى أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْءَانُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَ بَيِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَى&rlm; وَ الْفُرْقَانِ&nbsp; فَمَن شَهِدَ مِنكُمُ الشهَّْرَ فَلْيَصُمْهُ&nbsp; وَ مَن كَانَ مَرِيضًا أَوْ عَلىَ&rlm; سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ&nbsp; يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ وَ لِتُكْمِلُواْ الْعِدَّةَ وَ لِتُكَبرُِّواْ اللَّهَ عَلىَ&rlm; مَا هَدَئكُمْ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ(185)
ماه رمضان ماهى است كه قرآن در آن نازل شده براى راهنمايى مردم و تميز دادن حق از باطل و هر كس از شما در حضر است بايد روزه بدارد آن ماه را و آنكه مريض يا مسافر است بايد بهمان شماره از ماههاى ديگر روزه بدارد خداوند تكلف را براى شما مردم آسان قرار داده و احكام مشكل و دشوار را از ميان شما بر داشته و تمام كنيد تعداد روزه را و خدا را ببزرگى ياد كنيد تا شما را راهنمايى نموده و بر اين نعمت سپاس&rlm;گزار باشيد (185)
وَ إِذَا سَأَلَكَ عِبَادِى عَنىّ&rlm;ِ فَإِنىّ&rlm;ِ قَرِيبٌ&nbsp; أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ&nbsp; فَلْيَسْتَجِيبُواْ لىِ وَ لْيُؤْمِنُواْ بىِ لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ(186)
و چون بندگانم از من سؤال كنند بدانند كه من بآنها نزديك هستم و هر كه مرا بخواند دعايش را باجابت رسانم پس بايد دعوت مرا پذيرفته و بمن ايمان آرند تا راه هدايت پيشه گيرند (186)
أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ إِلىَ&rlm; نِسَائكُمْ&nbsp; هُنَّ لِبَاسٌ لَّكُمْ وَ أَنتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ&nbsp; عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ كُنتُمْ تخَْتَانُونَ أَنفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَ عَفَا عَنكُمْ&nbsp; فَالَْنَ بَاشِرُوهُنَّ وَ ابْتَغُواْ مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ&nbsp; وَ كلُُواْ وَ اشْرَبُواْ حَتىَ&rlm; يَتَبَينَ&rlm;َ لَكُمُ الْخَيْطُ الْأَبْيَضُ مِنَ الخَْيْطِ الْأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ&nbsp; ثُمَّ أَتِمُّواْ الصِّيَامَ إِلىَ الَّيْلِ&nbsp; وَ لَا تُبَاشِرُوهُنَّ وَ أَنتُمْ عَكِفُونَ فىِ الْمَسَاجِدِ&nbsp; تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ فَلَا تَقْرَبُوهَا&nbsp; كَذَالِكَ يُبَينِ&rlm;ُّ اللَّهُ ءَايَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ(187)
براى شما در شبهاى ماه رمضان نزديكى با زنان خود حلال شد و آنها لباس عفاف شما و شما هم لباس ستر و عفت آنان هستيد و خداوند دانست كه شما در مباشرت با زنان در اثر نافرمانى بگناه مى&rlm;افتيد لذا از حكم حرمت نزديكى با زنان در شبهاى ماه رمضان در گذشت و شما را بخشيد اكنون ميتوانيد با حلال خود مباشرت كنيد و از آنچه خداوند براى شما معين نموده بخوريد و بياشاميد تا وقتى كه خط سفيدى روز از سياهى شب آشكار گردد سپس آن روزه را تا شب بپايان رسانيد و در زمان اعتكاف در مساجد با زنان مباشرت نكنيد اين احكام حدود دين خداست با آن مخالفت نكنيد و اين آيات را براى مردم بيان ميفرمايد تا پرهيزكار بشوند (187)
&nbsp;
وَ لَا تَأْكلُُواْ أَمْوَالَكُم بَيْنَكُم بِالْبَاطِلِ وَ تُدْلُواْ بِهَا إِلىَ الحُْكَّامِ لِتَأْكُلُواْ فَرِيقًا مِّنْ أَمْوَالِ النَّاسِ بِالْاثْمِ وَ أَنتُمْ تَعْلَمُونَ(188)
مال يكديگر را بناحق نخوريد تا بمحاكمه برويد نزد قاضيان جور و باين سبب مال را بخوريد بزور و ناحق با آنكه بطلان دعوى خود را ميدانيد (188)
* يَسَْلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ&nbsp; قُلْ هِىَ مَوَاقِيتُ لِلنَّاسِ وَ الْحَجّ&rlm;ِ&nbsp; وَ لَيْسَ الْبرُِّ بِأَن تَأْتُواْ الْبُيُوتَ مِن ظُهُورِهَا وَ لَاكِنَّ الْبرَِّ مَنِ اتَّقَى&rlm;&nbsp; وَ أْتُواْ الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا&nbsp; وَ اتَّقُواْ اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ(189)
اى پيغمبر از تو سؤال كنند طلوع ماه از براى چه ميباشد؟ بگو آن اوقاتى است براى مردم در عبادت حج، و نيكوكارى آن نيست كه از پشت ديوار بخانه رويد بلكه آنست كه پارسا باشيد و در هر كارى از راه آن داخل شويد و پرهيزكار باشيد تا رستگار شويد (189)
وَ قَاتِلُواْ فىِ سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَكُمْ وَ لَا تَعْتَدُواْ&nbsp; إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ(190)
كارزار كنيد با آنهايى كه بجنگ شما برخيزند و ستمكار نباشيد كه خدا ستمكاران را دوست نميدارد (190)
&nbsp;
وَ اقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَ أَخْرِجُوهُم مِّنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ&nbsp; وَ الْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ&nbsp; وَ لَا تُقَاتِلُوهُمْ عِندَ المَْسْجِدِ الحَْرَامِ حَتىَ&rlm; يُقَاتِلُوكُمْ فِيهِ&nbsp; فَإِن قَاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ&nbsp; كَذَالِكَ جَزَاءُ الْكَافِرِينَ(191)
هر جا مشركين را بيابيد بقتل رسانيد و آنها را از شهرها بيرون كنيد همانطور كه آنان شما را از وطن خودتان آواره كردند و فتنه&rlm;اى كه آنان ميكنند فسادش از جنگ بيشتر است، در مسجد الحرام با آنها جهاد نكنيد مگر آنكه آنان پيشى گيرند در اينصورت آنها را در حرم بقتل برسانيد اينست كيفر كافران (191)
&nbsp;
فَإِنِ انتهََوْاْ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(192)
اگر دست از شرك و ستم بردارند از آنها در گذريد و خداوند آمرزنده و مهربانست (192)
&nbsp;
وَ قَاتِلُوهُمْ حَتىَ&rlm; لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَ يَكُونَ الدِّينُ لِلَّهِ&nbsp; فَإِنِ انتهََوْاْ فَلَا عُدْوَانَ إِلَّا عَلىَ الظَّالِمِينَ(193)
و با كفار جهاد كنيد تا فتنه و فساد از روى زمين بر طرف بشود و جزاء دادن كافران براى خداست اگر از فتنه و جنگ دست كشيدند با آنها ستم نكنيد چه ستم جز بر ظالمان روا نباشد (193)
&nbsp;
الشهَّْرُ الحَْرَامُ بِالشهَّْرِ الحَْرَامِ وَ الحُْرُمَاتُ قِصَاصٌ&nbsp; فَمَنِ اعْتَدَى&rlm; عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُواْ عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدَى&rlm; عَلَيْكُمْ&nbsp; وَ اتَّقُواْ اللَّهَ وَ اعْلَمُواْ أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ(194)
ماههاى حرام را در مقابل ماههاى حرام قرار بدهيد اگر كفار حرمت آنها را نگاه نداشتند و با شما جنگ كنند شما نيز مجازات كنيد آنان را و هر كه ستمى بشما بنمايد بقدر آن ستم كنيد باو و از خدا بترسيد و بدانيد كه خداوند با پرهيزكاران است (194)
&nbsp;
وَ أَنفِقُواْ فىِ سَبِيلِ اللَّهِ وَ لَا تُلْقُواْ بِأَيْدِيكُمْ إِلىَ التهَّْلُكَةِ&nbsp; وَ أَحْسِنُواْ&nbsp; إِنَّ اللَّهَ يحُِبُّ الْمُحْسِنِينَ(195)
و انفاق كنيد در راه خدا از مال خود نه بحد اسراف تا از بى&rlm;چيزى بخطر و مشقت بيافتيد و نيكويى كنيد، خداوند نيكوكاران را دوست ميدارد (195)
&nbsp;
وَ أَتِمُّواْ الحَْجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلَّهِ&nbsp; فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْىِ&nbsp; وَ لَا تحَْلِقُواْ رُءُوسَكُمْ حَتىَ&rlm; يَبْلُغَ الْهَدْىُ محَِلَّهُ&nbsp; فَمَن كاَنَ مِنكُم مَّرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِّن رَّأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِّن صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ&nbsp; فَإِذَا أَمِنتُمْ فَمَن تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلىَ الحَْجّ&rlm;ِ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْىِ&nbsp; فَمَن لَّمْ يجَِدْ فَصِيَامُ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ فىِ الحَْجّ&rlm;ِ وَ سَبْعَةٍ إِذَا رَجَعْتُمْ&nbsp; تِلْكَ عَشَرَةٌ كاَمِلَةٌ&nbsp; ذَالِكَ لِمَن لَّمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حَاضِرِى الْمَسْجِدِ الحَْرَامِ&nbsp; وَ اتَّقُواْ اللَّهَ وَ اعْلَمُواْ أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ(196)
باتمام رسانيد اعمال حج و عمره را براى خدا و اگر ممنوع شديد در اثناء عمل بواسطه ترس از دشمن يا مرض بفرستيد قربانى خود را بمحل و اين كار آسان است لكن سر نتراشيد و از احرام خارج نشويد تا قربانى شما بمحل برسد و كسى كه بيمار است يا درد سر دارد سر بتراشد با فدا دادن بروزه گرفتن يا صدقه دادن يا كشتن گوسفند و پس از آنكه ترس يا مرض بر طرف شد هر كس از عمره تمتع بحج باز آيد قربانى كه مقدورش باشد ذبح كند و اگر استطاعت و تمكن قربانى ندارد سه روز در مكه و هفت روز هنگام مراجعت از مكه كه ده روز كامل است روزه بدارد، و اين عمل براى كسانى ميباشد كه از اهل مكه نباشند و بترسيد از خدا و بدانيد عذاب خداوند بسيار سخت است (196)
الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَّعْلُومَاتٌ&nbsp; فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ الحَْجَّ فَلَا رَفَثَ وَ لَا فُسُوقَ وَ لَا جِدَالَ فىِ الْحَجّ&rlm;ِ&nbsp; وَ مَا تَفْعَلُواْ مِنْ خَيرٍْ يَعْلَمْهُ اللَّهُ&nbsp; وَ تَزَوَّدُواْ فَإِنَّ خَيرَْ الزَّادِ التَّقْوَى&rlm;&nbsp; وَ اتَّقُونِ يَأُوْلىِ الْأَلْبَابِ(197)
حج در ماههاى معينى است و بر هر كه حج واجب شود بايد با زنان نزديكى ننمايد و دروغ نگويد و نزاع با كسى نكند و هر گاه كار نيك كند خداوند ميداند او را و توشه برگيريد و بهترين توشه آخرت پرهيزكارى است و از مخالفت من بپرهيزيد اى مردمان باهوش (197)
&nbsp;
لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَبْتَغُواْ فَضْلًا مِّن رَّبِّكُمْ&nbsp; فَإِذَا أَفَضْتُم مِّنْ عَرَفَاتٍ فَاذْكُرُواْ اللَّهَ عِندَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ&nbsp; وَ اذْكُرُوهُ كَمَا هَدَئكُمْ وَ إِن كُنتُم مِّن قَبْلِهِ لَمِنَ الضَّالِّينَ(198)
بأسى نيست بر شما كه در هنگام حج تحصيل معاش كنيد و از فضل خدا روزى طلبيد و زمانى كه از عرفات برگشتيد در مشعر الحرام ذكر خدا گوئيد و بياد آوريد او را چنانچه شما را بعد از گمراهى براه هدايت راهنمايى كرد (198)
ثُمَّ أَفِيضُواْ مِنْ حَيْثُ أَفَاضَ النَّاسُ وَ اسْتَغْفِرُواْ اللَّهَ&nbsp; إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(199)
و كوچ كنيد از همان مكانى كه مردم كوچ مينمودند و از خداوند طلب آمرزش نمائيد كه او آمرزنده و مهربانست (199)
&nbsp;
&nbsp;
فَإِذَا قَضَيْتُم مَّنَاسِكَكُمْ فَاذْكُرُواْ اللَّهَ كَذِكْرِكُمْ ءَابَاءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْرًا&nbsp; فَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ رَبَّنَا ءَاتِنَا فىِ الدُّنْيَا وَ مَا لَهُ فىِ الاَْخِرَةِ مِنْ خَلَاقٍ(200)
وَ مِنْهُم مَّن يَقُولُ رَبَّنَا ءَاتِنَا فىِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَ فىِ الاَْخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنَا عَذَابَ النَّارِ(201)
أُوْلَئكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِّمَّا كَسَبُواْ وَ اللَّهُ سَرِيعُ الحِْسَابِ(202
و هر گاه اعمال حج را بجا آورديد مانند آنكه پدرانتان را ياد ميكنيد خدا را ياد كنيد بلكه ياد نمودن شما خدا را بيشتر از ياد پدرانتان باشد بعضى از مردم فقط آرزوى متاع دنيا را از خدا مينمايند و ايشان را از نعمت آخرت بهره و نصيبى نباشد (200)
و بعضى ديگر گويند خدا يا نعمت دنيا و آخرت را نصيب ما گردان و ما را از آتش جهنم نگاه بدار (201)
براى هر يك از آن دو طايفه نتيجه و نصيب اعمالشان خواهد بود و خداوند بزودى بحساب بندگان رسيدگى ميفرمايد (202)
* وَ اذْكُرُواْ اللَّهَ فىِ أَيَّامٍ مَّعْدُودَاتٍ&nbsp; فَمَن تَعَجَّلَ فىِ يَوْمَينْ&rlm;ِ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ وَ مَن تَأَخَّرَ فَلَا إِثْمَ عَلَيْهِ&nbsp; لِمَنِ اتَّقَى&rlm;&nbsp; وَ اتَّقُواْ اللَّهَ وَ اعْلَمُواْ أَنَّكُمْ إِلَيْهِ تحُْشَرُونَ(203)
ياد كنيد خدا را در روزهاى معين و باكى نيست كه دو روز مقدم يا مؤخر نمايد آن كسى كه پرهيزكار است، و از خدا بترسيد و بدانيد كه بازگشت شما بسوى او خواهد بود (203)
يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ ادْخُلُواْ فىِ السِّلْمِ كَافَّةً وَ لَا تَتَّبِعُواْ خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ&nbsp; إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ(208)
فَإِن زَلَلْتُم مِّن بَعْدِ مَا جَاءَتْكُمُ الْبَيِّنَاتُ فَاعْلَمُواْ أَنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ(209)
اى اهل ايمان تماما در مقام تسليم اوامر خدا در آئيد و از وسوسهاى تفرقه آور شيطان پيروى نكنيد كه شيطان دشمن آشكار شماست (208)
و اگر راه خطا را پيموديد بعد از آمدن ادله روشن براى راهنمايى شما پس بدانيد كه خدا بر انتقام خطا كاران توانا و آگاه ميباشد (209)
سَلْ بَنىِ إِسْرَ ءِيلَ كَمْ ءَاتَيْنَاهُم مِّنْ ءَايَةِ&nbsp; بَيِّنَةٍ&nbsp; وَ مَن يُبَدِّلْ نِعْمَةَ اللَّهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءَتْهُ فَإِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ(211)
اى پيغمبر از بنى اسرائيل سؤال كن ما چقدر آيات و دلايل روشن براى آنها آورديم هر كس پس از نعمت هدايت كه خدا باو داد آن را بكفر مبدل كند بداند كه عذاب خداوند بر كافران بسيار سخت خواهد بود (211)
يَسَْلُونَكَ عَنِ الشهَّْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِيهِ&nbsp; قُلْ قِتَالٌ فِيهِ كَبِيرٌ&nbsp; وَ صَدٌّ عَن سَبِيلِ اللَّهِ وَ كُفْرُ&nbsp; بِهِ وَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَ إِخْرَاجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبرَُ عِندَ اللَّهِ&nbsp; وَ الْفِتْنَةُ أَكْبرَُ مِنَ الْقَتْلِ&nbsp; وَ لَا يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتىَ&rlm; يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُواْ&nbsp; وَ مَن يَرْتَدِدْ مِنكُمْ عَن دِينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ كَافِرٌ فَأُوْلَئكَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فىِ الدُّنْيَا وَ الاَْخِرَةِ&nbsp; وَ أُوْلَئكَ أَصْحَابُ النَّارِ&nbsp; هُمْ فِيهَا خَلِدُونَ(217)
مردم از جنگ در ماه حرام از تو سؤال كنند بگو گناهى است بزرگ ولى باز داشتن مردم از راه خدا و كفر باو و هتك حرمت مسجد الحرام و بيرون كردن اهل حرم گناه بسيار بزرگتريست، و فتنه&rlm;گرى بزرگتر از كشتن است، و كفار پيوسته با شما مسلمانان مبارزه ميكنند تا اگر بتوانند شما را از دين خود برگردانند هر كس از شما از دين خود برگردد و بحال كفر بميرد چنين كسى اعمالش در دنيا و آخرت باطل گرديده و اهل دوزخ بوده و در آن هميشه معذب خواهد بود (217)
* يَسَْلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَيْسِرِ&nbsp; قُلْ فِيهِمَا إِثْمٌ كَبِيرٌ وَ مَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُمَا أَكْبرَُ مِن نَّفْعِهِمَا&nbsp; وَ يَسَْلُونَكَ مَا ذَا يُنفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ&nbsp; كَذَالِكَ يُبَينِ&rlm;ُّ اللَّهُ لَكُمُ الاَْيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ(219)
اى پيغمبر سؤال ميكنند تو را از حكم شراب و قمار بگو در اين دو چيز گناه بزرگى است و سود هايى هم براى مردم دارد ولى گناه آنها بزرگتر از منفعتشان ميباشد و سؤال كنند از تو چه چيز انفاق نمايند بگو آنچه زايد بر ضرورى زندگانى است، همين طور خداوند بيان ميفرمايد از براى شما آيات خود را تا تفكر كنيد (219)
فىِ الدُّنْيَا وَ الاَْخِرَةِ&nbsp; وَ يَسَْلُونَكَ عَنِ الْيَتَامَى&rlm;&nbsp; قُلْ إِصْلَاحٌ لَّهُمْ خَيرٌْ&nbsp; وَ إِن تخَُالِطُوهُمْ فَإِخْوَانُكُمْ&nbsp; وَ اللَّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ&nbsp; وَ لَوْ شَاءَ اللَّهُ لَأَعْنَتَكُمْ&nbsp; إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ(220)
براى آسايش دنيا و آخرت خود انفاق كنيد و سؤال كنند از تو كه با يتيمان چطور رفتار كنند جواب ده كه باصلاح آنها بكوشيد بهتر است تا آنان را بى&rlm;سرپرست بگذاريد و اگر با آنها آميزش كنيد روا است كه برادران دينى شما هستند و خدا ميداند مفسد و نادرست را از مصلح و درستكار و اگر ميخواست كار را بر شما سخت ميگرفت و او بهر كارى توانا و داناست (220)
&nbsp;
وَ لَا تَنكِحُواْ الْمُشْرِكَاتِ حَتىَ&rlm; يُؤْمِنَّ&nbsp; وَ لَأَمَةٌ مُّؤْمِنَةٌ خَيرٌْ مِّن مُّشْرِكَةٍ وَ لَوْ أَعْجَبَتْكُمْ&nbsp; وَ لَا تُنكِحُواْ الْمُشْرِكِينَ حَتىَ&rlm; يُؤْمِنُواْ&nbsp; وَ لَعَبْدٌ مُّؤْمِنٌ خَيرٌْ مِّن مُّشْرِكٍ وَ لَوْ أَعْجَبَكُمْ&nbsp; أُوْلَئكَ يَدْعُونَ إِلىَ النَّارِ&nbsp; وَ اللَّهُ يَدْعُواْ إِلىَ الْجَنَّةِ وَ الْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ&nbsp; وَ يُبَينِ&rlm;ُّ ءَايَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ(221)
با زنان مشركه ازدواج نكنيد مگر ايمان آورند همانا كنيز با ايمان بهتر است از آزاد مشركه هر چند از حسن و جمال او بشگفت آئيد و زن بمشركان ندهيد تا ايمان آورند و بنده مؤمن بهتر است از آزاد مشرك هر چند از مال و جمال او بشگفت آئيد مشركان شما را بآتش دوزخ خوانند و خدا به بهشت و مغفرت دعوت كند و خدا براى مردم آيات خود را بيان فرمايد تا هوشيار و متذكر شويد (221)
وَ يَسَْلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ&nbsp; قُلْ هُوَ أَذًى فَاعْتَزِلُواْ النِّسَاءَ فىِ الْمَحِيضِ&nbsp; وَ لَا تَقْرَبُوهُنَّ حَتىَ&rlm; يَطْهُرْنَ&nbsp; فَإِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ&nbsp; إِنَّ اللَّهَ يحُِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يحُِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ(222)
اى پيغمبر سؤال ميكنند ترا از عادات زنان بگو رنجى است بر آنان در آن حال از نزديكى با ايشان دورى كنيد تا پاك شوند چون پاكيزه شدند مباشرت كنيد با آنها بطور دستور خدا، همانا پروردگار دوست ميدارد توبه كنندگان و پاكيزه كاران را (222)
نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَّكُمْ فَأْتُواْ حَرْثَكُمْ أَنىَ&rlm; شِئْتُمْ&nbsp; وَ قَدِّمُواْ لِأَنفُسِكمُ&rlm;ْ&nbsp; وَ اتَّقُواْ اللَّهَ وَ اعْلَمُواْ أَنَّكُم مُّلَاقُوهُ&nbsp; وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ(223)
زنان شما كشت زارند از برايتان بنزد آنان رويد هر وقت بخواهيد و پيش بفرستيد خيرى را براى خود و بپرهيزيد از خداوند و بدانيد محققا ملاقات خواهيد كرد او را اى پيغمبر باهل ايمان مژده بده بهشت و پاداش خدا را (223)
وَ لَا تجَْعَلُواْ اللَّهَ عُرْضَةً لّأَِيْمَانِكُمْ أَن تَبَرُّواْ وَ تَتَّقُواْ وَ تُصْلِحُواْ بَينْ&rlm;َ النَّاسِ&nbsp; وَ اللَّهُ سمَِيعٌ عَلِيمٌ(224)
قرار ندهيد خدا را نشانه قسمهاى خود تا بدين سبب خويشتن را پرهيزكار ارائه داده و از حقوقى كه مردم بر شما دارند تبرئه بجوئيد اصلاح كنيد اختلاف ميان مردم را كه خداوند شنوا و داناست بگفتار و كردارتان (224)
لَّا يُؤَاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فىِ أَيْمَانِكُمْ وَ لَاكِن يُؤَاخِذُكُم بمَِا كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ&nbsp; وَ اللَّهُ غَفُورٌ حَلِيمٌ(225)
خدا مؤاخذه نكند از شما قسمهاى لغو و بيهوده را ولى بآنچه كرده و در دل داريد مؤاخذه خواهد نمود و او آمرزنده بردبارى است (225)
&nbsp;
لِّلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِن نِّسَائهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشهُْرٍ&nbsp; فَإِن فَاءُو فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ(226)
وَ إِنْ عَزَمُواْ الطَّلَاقَ فَإِنَّ اللَّهَ سمَِيعٌ عَلِيمٌ(227)
وَ الْمُطَلَّقَاتُ يَترََبَّصْنَ بِأَنفُسِهِنَّ ثَلَاثَةَ قُرُوءٍ&nbsp; وَ لَا يحَِلُّ لَهُنَّ أَن يَكْتُمْنَ مَا خَلَقَ اللَّهُ فىِ أَرْحَامِهِنَّ إِن كُنَّ يُؤْمِنَّ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الاَْخِرِ&nbsp; وَ بُعُولَتهُُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فىِ ذَالِكَ إِنْ أَرَادُواْ إِصْلَاحًا&nbsp; وَ لَهُنَّ مِثْلُ الَّذِى عَلَيهِْنَّ بِالمَْعْرُوفِ&nbsp; وَ لِلرِّجَالِ عَلَيهِْنَّ دَرَجَةٌ&nbsp; وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ(228)
مردهايى كه با زنان خود ايلاء كنند (قسم ميخورند كه با زنهاى خود هم بستر نشوند) زنان چهار ماه صبر ميكنند اگر برگشتند مردان از ايلاء خداوند آمرزنده و مهربانست (226)
و اگر قصد طلاق كردند خداوند بگفتار و كردارشان دانا و شنواست (227)
زنهايى كه طلاق داده شدند بايد تا سه پاكى كه بر آنان بگذرد از شوهر كردن خوددارى كنند و حلال نيست آنچه خداوند در رحم آنها آفريده پوشيده بدارند اگر ايمان بخدا و روز قيامت دارند و شوهران آنان در زمان عده حق دارند باز بزنى خود برگردانند ايشان را اگر نيت خير و سازش دارند و زنان را بر شوهران حقوق مشروعى است چنانچه شوهران را بر زنان هست ولى مردان را بر زنان برترى است و خدا توانا و داناست بر هر چيز (228)
الطَّلَاقُ مَرَّتَانِ&nbsp; فَإِمْسَاكُ&nbsp; بمَِعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِيحُ&nbsp; بِإِحْسَانٍ&nbsp; وَ لَا يحَِلُّ لَكُمْ أَن تَأْخُذُواْ مِمَّا ءَاتَيْتُمُوهُنَّ شَيًْا إِلَّا أَن يخََافَا أَلَّا يُقِيمَا حُدُودَ اللَّهِ&nbsp; فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا يُقِيمَا حُدُودَ اللَّهِ فَلَا جُنَاحَ عَلَيهِْمَا فِيمَا افْتَدَتْ بِهِ&nbsp; تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ فَلَا تَعْتَدُوهَا&nbsp; وَ مَن يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَأُوْلَئكَ هُمُ الظَّالِمُونَ(229)
فَإِن طَلَّقَهَا فَلَا تحَِلُّ لَهُ مِن بَعْدُ حَتىَ&rlm; تَنكِحَ زَوْجًا غَيرَْهُ&nbsp; فَإِن طَلَّقَهَا فَلَا جُنَاحَ عَلَيهِْمَا أَن يَتَرَاجَعَا إِن ظَنَّا أَن يُقِيمَا حُدُودَ اللَّهِ&nbsp; وَ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ يُبَيِّنهَُا لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ(230)
وَ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بمَِعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بمَِعْرُوفٍ&nbsp; وَ لَا تمُْسِكُوهُنَّ ضِرَارًا لِّتَعْتَدُواْ&nbsp; وَ مَن يَفْعَلْ ذَالِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ&nbsp; وَ لَا تَتَّخِذُواْ ءَايَاتِ اللَّهِ هُزُوًا&nbsp; وَ اذْكُرُواْ نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ مَا أَنزَلَ عَلَيْكُم مِّنَ الْكِتَابِ وَ الْحِكْمَةِ يَعِظُكمُ بِهِ&nbsp; وَ اتَّقُواْ اللَّهَ وَ اعْلَمُواْ أَنَّ اللَّهَ بِكلُ&rlm;ِّ شىَ&rlm;ْءٍ عَلِيمٌ(231)
وَ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا تَعْضُلُوهُنَّ أَن يَنكِحْنَ أَزْوَاجَهُنَّ إِذَا تَرَاضَوْاْ بَيْنهَُم بِالمَْعْرُوفِ&nbsp; ذَالِكَ يُوعَظُ بِهِ مَن كاَنَ مِنكُمْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الاَْخِرِ&nbsp; ذَالِكمُ&rlm;ْ أَزْكىَ&rlm; لَكمُ&rlm;ْ وَ أَطْهَرُ&nbsp; وَ اللَّهُ يَعْلَمُ وَ أَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ(232)
اگر زن را طلاق سوم داد حلال نيست آن زن بشوهر رجوع كند مگر آنكه زن شوهر ديگرى اختيار كند اگر شوهر دوم آن زن را طلاق داد ميتواند بشوهر اول باز گردد اگر گمان كنند كه ميتوانند حدود خدا را نسبت بازدواج نگاه دارند اينست احكام خدا كه براى مردم دانا بيان ميشود (230)
اگر زنان را طلاق داديد و مدت عده آنها بپايان رسيد پس آنان را يا بخوشى و سازگارى نگاه داريد و يا بخوبى رها سازيد و نبايد ايشان را برنج و آزار نگهداشت تا بر آنها ستمى شود هر كس چنين كند همانا بر نفس خود ستم نموده و آيات خدا را بسخريه نگيريد و ياد آوريد نعمتهايى كه خداوند بشما مرحمت فرموده خصوصا نعمت كتاب آسمانى و حكمت الهى را كه بر شما نازل نموده و بآن پند ميدهد شما را و از خدا بترسيد و بدانيد كه او بهر چيز دانا ميباشد (231)
و زمانى كه زنان را طلاق داديد و مدت وعده آنها بپايان رسيد نبايد آنها را از شوهر كردن منع كنيد هر گاه بروش مشروع با ازدواج بمردى راضى شوند باين دستورها پند ميگيرد كسانى كه از شما بخدا و روز قيامت ايمان آورده اين دستور براى پاكيزگى شما بهتر است خدا ميداند چيزى را كه شما نميدانيد (232)
* وَ الْوَالِدَاتُ يُرْضِعْنَ أَوْلَادَهُنَّ حَوْلَينْ&rlm;ِ كاَمِلَينْ&rlm;ِ&nbsp; لِمَنْ أَرَادَ أَن يُتِمَّ الرَّضَاعَةَ&nbsp; وَ عَلىَ المَْوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ كِسْوَتهُُنَّ بِالمَْعْرُوفِ&nbsp; لَا تُكلََّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَهَا&nbsp; لَا تُضَارَّ وَالِدَةُ&nbsp; بِوَلَدِهَا وَ لَا مَوْلُودٌ لَّهُ بِوَلَدِهِ&nbsp; وَ عَلىَ الْوَارِثِ مِثْلُ ذَالِكَ&nbsp; فَإِنْ أَرَادَا فِصَالاً عَن تَرَاضٍ مِّنهُْمَا وَ تَشَاوُرٍ فَلَا جُنَاحَ عَلَيهِْمَا&nbsp; وَ إِنْ أَرَدتُّمْ أَن تَسْترَْضِعُواْ أَوْلَادَكمُ&rlm;ْ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكمُ&rlm;ْ إِذَا سَلَّمْتُم مَّا ءَاتَيْتُم بِالمَْعْرُوفِ&nbsp; وَ اتَّقُواْ اللَّهَ وَ اعْلَمُواْ أَنَّ اللَّهَ بمَِا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ(233)
مادران بايد دو سال تمام فرزندان خود را شير دهند اگر بخواهند شير تمام بدهند، و بر عهده پدر است كه خوراك و پوشاك مادر را بطريق متعارف بدهد، هيچ كس را تكليف نكنند جز بمقدار طاقتش مادر در نگهبانى طفل بزيان نيفتد و همچنين پدر بيش از حد معمول براى فرزندش متضرر نشود و اگر كودك پدر نداشت ورثه بجاى پدر قيام كند و هر گاه زن و شوهر برضايت يكديگر و مشورت با هم بجدايى سبقت كنند باكى نيست بر آنها از جهة جدايى و اگر بخواهند در اين صورت مادران شير دهند فرزندان خود را آنهم روا باشد اگر بمادر حقوقى متعارف به پردازد و از خدا بترسيد و بدانيد كه او بكردار شما آگاهست (233)
وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْوَاجًا يَترََبَّصْنَ بِأَنفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشهُْرٍ وَ عَشْرًا&nbsp; فَإِذَا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكمُ&rlm;ْ فِيمَا فَعَلْنَ فىِ أَنفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ&nbsp; وَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ(234)
مردانى كه بميرند و زنانشان بمانند آن زنها بايد از شوهر كردن خوددارى كنند تا مدت چهار ماه و ده روز و پس از پايان مدت مزبور بر آنان باكى نيست در حق خويش كارى طبق مشروع كنند و خداوند بآنچه كنند آگاه هست (234)
&nbsp;
وَ لَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا عَرَّضْتُم بِهِ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاءِ أَوْ أَكْنَنتُمْ فىِ أَنفُسِكُمْ&nbsp; عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَ لَاكِن لَّا تُوَاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلَّا أَن تَقُولُواْ قَوْلًا مَّعْرُوفًا&nbsp; وَ لَا تَعْزِمُواْ عُقْدَةَ النِّكَاحِ حَتىَ&rlm; يَبْلُغَ الْكِتَابُ أَجَلَهُ&nbsp; وَ اعْلَمُواْ أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا فىِ أَنفُسِكُمْ فَاحْذَرُوهُ&nbsp; وَ اعْلَمُواْ أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ(235)
باكى نيست بر شما كه بخواستگارى آن زنان برائيد يا قصد ازدواج آنان را در دل داشته باشيد بدون آنكه اظهار كنيد، خدا ميداند كه از دل بزبان خواهيد آورد لكن با آنها در پنهان قرار و پيمانى نگذاريد جز آنكه گفتارى بميزان شرع بگوئيد و لكن قصد عقد ازدواج نكنيد تا زمانى كه عده آنها بپايان رسد و بدانيد خداوند از نيات درونى شما آگاهست پس از او بترسيد و بدانيد كه خداوند آمرزنده و بردبار است (235)
لَّا جُنَاحَ عَلَيْكمُ&rlm;ْ إِن طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ مَا لَمْ تَمَسُّوهُنَّ أَوْ تَفْرِضُواْ لَهُنَّ فَرِيضَةً&nbsp; وَ مَتِّعُوهُنَّ عَلىَ المُْوسِعِ قَدَرُهُ وَ عَلىَ الْمُقْترِِ قَدَرُهُ مَتَاعَا بِالْمَعْرُوفِ&nbsp; حَقًّا عَلىَ المُْحْسِنِينَ(236)
وَ إِن طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِن قَبْلِ أَن تَمَسُّوهُنَّ وَ قَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ إِلَّا أَن يَعْفُونَ أَوْ يَعْفُوَاْ الَّذِى بِيَدِهِ عُقْدَةُ النِّكاَحِ&nbsp; وَ أَن تَعْفُواْ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى&rlm;&nbsp; وَ لَا تَنسَوُاْ الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ&nbsp; إِنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ(237)
باكى نيست زنانى را كه معاشرت با آنها نكرده&rlm;ايد طلاق دهيد و اگر مهرى معين ننموده&rlm;ايد بهره&rlm;مند سازيد، متمكن بقدر توانايى خود و فقير بقدر توانايى خويش بهره&rlm;اى شايسته كه سزاوار نيكوكاران است (236)
اگر زنان را طلاق داديد پيش از آنكه با آنها نزديكى كرده باشيد و براى آنان مهرى مقرر و معين نموده&rlm;ايد نصف آن مهر را بآنها بدهيد مگر آنكه خودشان يا كسى كه امر نكاح بدست اوست از حق خود در گذرد، و اگر در گذرند، به پرهيزكارى نزديكتر است و نيكويى را فراموش نكنيد در ميان خودتان همانا خداوند بآنچه بجا ميآوريد آگاهست (237)
حَافِظُواْ عَلىَ الصَّلَوَاتِ وَ الصَّلَوةِ الْوُسْطَى&rlm; وَ قُومُواْ لِلَّهِ قَنِتِينَ(238)
محافظت كنيد باوقات نمازها خصوصا نماز وسطى و باطاعت خدا قيام نمائيد (238)
فَإِنْ خِفْتُمْ فَرِجَالاً أَوْ رُكْبَانًا&nbsp; فَإِذَا أَمِنتُمْ فَاذْكُرُواْ اللَّهَ كَمَا عَلَّمَكُم مَّا لَمْ تَكُونُواْ تَعْلَمُونَ(239)
اگر از دشمن بترسيد بهر حالى كه ممكن است پياده و يا سواره نماز بجا آوريد و زمانى كه ايمنى يافتيد خدا را ياد كنيد چنانچه شما را بآنچه نميدانستيد دانا كرد (239)
وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْوَاجًا وَصِيَّةً لّأَِزْوَاجِهِم مَّتَاعًا إِلىَ الْحَوْلِ غَيرَْ إِخْرَاجٍ&nbsp; فَإِنْ خَرَجْنَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فىِ مَا فَعَلْنَ فىِ أَنفُسِهِنَّ مِن مَّعْرُوفٍ&nbsp; وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ(240)
مردانى كه بميرند زنانشان زنده بمانند بايد وصيت كنند تا يك سال نفقه آنها را بدهند و از خانه شوهر بيرون نكنند اگر خود زنها خارج شدند بر شما حرجى نيست از آنچه درباره خودشان در حدود شرع انجام ميدهند و خداوند بهر كار توانا و دانا ميباشد (240)
وَ لِلْمُطَلَّقَاتِ مَتَاعُ&nbsp; بِالْمَعْرُوفِ&nbsp; حَقًّا عَلىَ الْمُتَّقِينَ(241)
مردانى كه زنانى را طلاق ميدهند بچيزى بهره&rlm;مند كنند اين كار شايسته مردمان پرهيزكار است (241)
وَ قَتِلُواْ فىِ سَبِيلِ اللَّهِ وَ اعْلَمُواْ أَنَّ اللَّهَ سمَِيعٌ عَلِيمٌ(244)
كار زار كنيد در راه خدا و بدانيد كه او بگفتار و كردار خلق شنوا و داناست (244)
مَّن ذَا الَّذِى يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً&nbsp; وَ اللَّهُ يَقْبِضُ وَ يَبْصُطُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ(245)
كيست خداوند را وام نيكو دهد تا خدا براى او بچندين برابر بيفزايد و خداست كه ميگيرد و ميدهد و بسوى اوست بازگشت شما (245)
يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ أَنفِقُواْ مِمَّا رَزَقْنَاكُم مِّن قَبْلِ أَن يَأْتىِ&rlm;َ يَوْمٌ لَّا بَيْعٌ فِيهِ وَ لَا خُلَّةٌ وَ لَا شَفَاعَةٌ&nbsp; وَ الْكَافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ(254)
اى اهل ايمان انفاق كنيد از آنچه روزى شما كرديم پيش از آنكه روزى بيايد كه نه چيزى توانيد خريد و نه دوستى و شفاعت كسى بكار آيد و كافران در آن روز جفاكار بنفس خود خواهند بود (254)
* قَوْلٌ مَّعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَيرٌْ مِّن صَدَقَةٍ يَتْبَعُهَا أَذًى&nbsp; وَ اللَّهُ غَنىِ&rlm;ٌّ حَلِيمٌ(263)
سائل را بزبان خوش و طلب آمرزش رد كردن بهتر است تا صدقه بدهند و از پى آن آزار نمايند خداوند از اطاعت خلق بى&rlm;نياز و بر عصيان آنان بردبار است (263)
يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تُبْطِلُواْ صَدَقَاتِكُم بِالْمَنّ&rlm;ِ وَ الْأَذَى&rlm; كاَلَّذِى يُنفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَ لَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الاَْخِرِ&nbsp; فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا&nbsp; لَّا يَقْدِرُونَ عَلىَ&rlm; شىَ&rlm;ْءٍ مِّمَّا كَسَبُواْ&nbsp; وَ اللَّهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ(264)
اى اهل ايمان صدقات خود را بمنت و آزار باطل نكنيد مانند كسى كه مال خود را از روى ريا انفاق مينمايد تا مردم را بخود متوجه سازد و ايمان بخدا و روز قيامت ندارد، مثل چنين كسى كه رياكار است بدان ماند كه خاك را روى تخته سنگى بريزد پس باران تند آن را بشويد و اثرى از آن باقى نگذارد كه حاصلى بدست آورد خداوند طائفه كافران را راهنمايى نخواهد كرد (264)
يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ أَنفِقُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا كَسَبْتُمْ وَ مِمَّا أَخْرَجْنَا لَكُم مِّنَ الْأَرْضِ&nbsp; وَ لَا تَيَمَّمُواْ الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنفِقُونَ وَ لَسْتُم بَِاخِذِيهِ إِلَّا أَن تُغْمِضُواْ فِيهِ&nbsp; وَ اعْلَمُواْ أَنَّ اللَّهَ غَنىِ&rlm;ٌّ حَمِيدٌ(267)
اى اهل ايمان از بهترين چيزها كه بدست ميآوريد انفاق كنيد و نيز از آنچه از زمين حاصل آيد شما را، و دورى بجوئيد از انفاق چيزهاى بد هرگز چيزهاى بدى را اگر بشما بدهند نميگيريد مگر آنكه چشم بپوشيد از آنها و قصد انفاق نكنيد و بدانيد كه خداوند بى&rlm;نياز و ستوده صفات اس(267)
* لَّيْسَ عَلَيْكَ هُدَئهُمْ وَ لَاكِنَّ اللَّهَ يَهْدِى مَن يَشَاءُ&nbsp; وَ مَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيرٍْ فَلِأَنفُسِكُمْ&nbsp; وَ مَا تُنفِقُونَ إِلَّا ابْتِغَاءَ وَجْهِ اللَّهِ&nbsp; وَ مَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيرٍْ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَ أَنتُمْ لَا تُظْلَمُونَ(272)
اى پيغمبر نيست بر تو هدايت مردم (بلكه دعوت كن آنها را) هر كرا خدا بخواهد هدايت فرمايد و آنچه انفاق كنيد درباره خود نموده&rlm;ايد مبادا جز در راه خدا انفاق كنيد و آنچه انفاق كنيد پاداش كامل بشما ميرسد و هرگز ستمى بشما نخواهد شد
لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُواْ فىِ سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فىِ الْأَرْضِ يحَْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُم بِسِيمَاهُمْ لَا يَسَْلُونَ النَّاسَ إِلْحَافًا&nbsp; وَ مَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيرٍْ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ(273)
صدقات مخصوص بى&rlm;نوايانيست كه در راه خدا درمانده شده&rlm;اند و نميتوانند كارى پيش گيرند و از فرط عفت حالشان بمردم مشتبه شده نادانان خيال كنند كه اينان بينيازند شما از چهره و سيمايشان به فقر آنها پى ببريد كه هرگز آنان چيزى طلب نكنند و هر چه از خير انفاق كنيد همانا خدا بر آن آگاهست&rlm;
الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبَواْ لَا يَقُومُونَ إِلَّا كَمَا يَقُومُ الَّذِى يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطَانُ مِنَ الْمَسّ&rlm;ِ&nbsp; ذَالِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُواْ إِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبَواْ&nbsp; وَ أَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ وَ حَرَّمَ الرِّبَواْ&nbsp; فَمَن جَاءَهُ مَوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّهِ فَانتَهَى&rlm; فَلَهُ مَا سَلَفَ وَ أَمْرُهُ إِلىَ اللَّهِ&nbsp; وَ مَنْ عَادَ فَأُوْلَئكَ أَصْحَبُ النَّارِ&nbsp; هُمْ فِيهَا خَلِدُونَ(275)
آنانى كه ربا خوارند بر نخيزند مگر مانند آنكه بفريب شيطان ديوانه شده، و گويند بين ربا و خريد و فروش فرقى نيست و حال آنكه خداوند داد و ستد را حلال و ربا را حرام نموده هر كس پس از نصيحتى كه از طرف خدا باو ميرسد از ربا دست بكشد، خداوند از گذشته او درگذرد و عاقبت كارش با خدا باشد و آنهايى كه دست بر ندارند اهل دوزخ و در آنجا جاويد بمانند
يَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبَواْ وَ يُرْبىِ الصَّدَقَاتِ&nbsp; وَ اللَّهُ لَا يُحِبُّ كلُ&rlm;َّ كَفَّارٍ أَثِيمٍ(276)
خداوند سود ربا را نابود گرداند و صدقات را فزونى بخشد و خدا دوست ندارد هيچ گنه پيشه ربا خوار ر
يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ اتَّقُواْ اللَّهَ وَ ذَرُواْ مَا بَقِىَ مِنَ الرِّبَواْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ(278)
اى اهل ايمان از خدا بترسيد و آنچه از ربا باقى مانده صرفنظر نموده اگر بحقيقت ايمان داريد
فَإِن لَّمْ تَفْعَلُواْ فَأْذَنُواْ بِحَرْبٍ مِّنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ&nbsp; وَ إِن تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُءُوسُ أَمْوَالِكُمْ لَا تَظْلِمُونَ وَ لَا تُظْلَمُونَ(279)
پس اگر ترك ربا نكرديد همانا در مقام جنگ با خدا و رسول بر آمده&rlm;ايد و اگر توبه كنيد اصل سرمايه براى شماست بكسى ستمى نكرده و ستمى هم نكشيده&rlm;ايد
وَ إِن كاَنَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلىَ&rlm; مَيْسَرَةٍ&nbsp; وَ أَن تَصَدَّقُواْ خَيرٌْ لَّكُمْ&nbsp; إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ(280)
اگر طلبكار هستيد از كسى كه تنگدست است باو مهلت دهيد تا توانگر شود و اگر برسم صدقه طلب خود را به بخشيد بهتر است اگر دانا باشيد
وَ اتَّقُواْ يَوْمًا تُرْجَعُونَ فِيهِ إِلىَ اللَّهِ&nbsp; ثُمَّ تُوَفىَ&rlm; كلُ&rlm;ُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَ هُمْ لَا يُظْلَمُونَ(281)
بترسيد از آن روزى كه در آن روز بسوى خدا باز ميگرديد سپس پاداش عمل خود را هر شخصى خواهد يافت و كسى بآنها ستم نخواهد كرد
يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ إِذَا تَدَايَنتُم بِدَيْنٍ إِلىَ أَجَلٍ مُّسَمًّى فَاكْتُبُوهُ&nbsp; وَ لْيَكْتُب بَّيْنَكُمْ كَاتِبُ&nbsp; بِالْعَدْلِ&nbsp; وَ لَا يَأْبَ كاَتِبٌ أَن يَكْتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ اللَّهُ&nbsp; فَلْيَكْتُبْ وَ لْيُمْلِلِ الَّذِى عَلَيْهِ الْحَقُّ وَ لْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ وَ لَا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيًْا&nbsp; فَإِن كاَنَ الَّذِى عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيهًا أَوْ ضَعِيفًا أَوْ لَا يَسْتَطِيعُ أَن يُمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهُ بِالْعَدْلِ&nbsp; وَ اسْتَشهِْدُواْ شهَِيدَيْنِ مِن رِّجَالِكُمْ&nbsp; فَإِن لَّمْ يَكُونَا رَجُلَينْ&rlm;ِ فَرَجُلٌ وَ امْرَأَتَانِ مِمَّن تَرْضَوْنَ مِنَ الشهَُّدَاءِ أَن تَضِلَّ إِحْدَئهُمَا فَتُذَكِّرَ إِحْدَئهُمَا الْأُخْرَى&rlm;&nbsp; وَ لَا يَأْبَ الشهَُّدَاءُ إِذَا مَا دُعُواْ&nbsp; وَ لَا تَسَْمُواْ أَن تَكْتُبُوهُ صَغِيرًا أَوْ كَبِيرًا إِلىَ أَجَلِهِ&nbsp; ذَالِكُمْ أَقْسَطُ عِندَ اللَّهِ وَ أَقْوَمُ لِلشهََّادَةِ وَ أَدْنىَ أَلَّا تَرْتَابُواْ&nbsp; إِلَّا أَن تَكُونَ تِجَرَةً حَاضِرَةً تُدِيرُونَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكمُ&rlm;ْ جُنَاحٌ أَلَّا تَكْتُبُوهَا&nbsp; وَ أَشْهِدُواْ إِذَا تَبَايَعْتُمْ&nbsp; وَ لَا يُضَارَّ كاَتِبٌ وَ لَا شَهِيدٌ&nbsp; وَ إِن تَفْعَلُواْ فَإِنَّهُ فُسُوقُ&nbsp; بِكُمْ&nbsp; وَ اتَّقُواْ اللَّهَ&nbsp; وَ يُعَلِّمُكُمُ اللَّهُ&nbsp; وَ اللَّهُ بِكُلّ&rlm;ِ شىَ&rlm;ْءٍ عَلِيمٌ(282)
اى اهل ايمان هر گاه قرض داديد براى مدت معينى پس بنويسيد او را و سند بگيريد و بايد نويسنده با درستكارى بنويسد و از تحرير امتناع نورزد چه خداوند نوشتن را باو آموخته و بايد بنويسد و مديون آن را امضاء كند و از خدا بترسد و از آنچه مقرر شده چيزى كم نكند و اگر مديون سفيه يا صغير است و صلاحيت امضاء ندارد قيم او سند را با درستى امضاء نموده و دو نفر از مردان را گواه بگيريد اگر يافت نشود يك مرد و دو زن هر كه را طرفين راضى باشند گواه و شاهد بگيرند و اگر يكى از آنها فراموش كند ديگرى بخاطر آورد و اگر كسى را براى شهادت بخوانند از قبول شهادت امتناع نكند و در نوشتن آن مسامحه نكنيد چه كم باشد يا زياد اين نوشتن صحيح&rlm;تر است نزد خدا براى شهادت و نزديكتر است در آنكه شكى پيش آيد كه سبب اختلاف شود مگر آنكه معاملاتى انجام دهيد نقدى و حضورى كه نوشتن ضرورت ندارد و گواه بگيريد هنگام معامله و نبايد بنويسنده و شاهد ضررى برسانيد اگر چنين كنيد نافرمانى كرده&rlm;ايد و از خدا بترسيد او بشما مصالح امور را ياد ميدهد و خدا بهر چيز دانا ميباشد (283)
* وَ إِن كُنتُمْ عَلىَ&rlm; سَفَرٍ وَ لَمْ تَجِدُواْ كاَتِبًا فَرِهَانٌ مَّقْبُوضَةٌ&nbsp; فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُكُم بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِى اؤْتُمِنَ أَمَانَتَهُ وَ لْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ&nbsp; وَ لَا تَكْتُمُواْ الشَّهَدَةَ&nbsp; وَ مَن يَكْتُمْهَا فَإِنَّهُ ءَاثِمٌ قَلْبُهُ&nbsp; وَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ(283)
و اگر در سفر باشيد و نيابيد نويسنده پس براى دين خود گروگان بگيريد و اگر بعضى را امين دانيد امانت را باو بسپاريد و بايد او از خدا بترسد (كه خيانت در امانت ننمايد) و كتمان نكند شهادت را هر كه پنهان كند گواهى را بدل خود گناه كرده و خداوند بآنچه ميكنيد آگاهست&rlm;
&nbsp;]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 02:02:50 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>خطاب قرآن در سوره بقره</title>
<link>https://14klid.loxblog.com/خطاب-قرآن-در-سوره-بقره</link>
<guid>https://14klid.loxblog.com/خطاب-قرآن-در-سوره-بقره</guid>

<description><![CDATA[
َأَيهَُّا النَّاسُ اعْبُدُواْ رَبَّكُمُ الَّذِى خَلَقَكُمْ وَ الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ(21)
اى مردم خدايى را بپرستيد كه آفريننده شما و پيشينيان شماست تا پارسا و منزه باشيد (21)
&nbsp;
الَّذِى جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ فِرَاشًا وَ السَّمَاءَ بِنَاءً وَ أَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقًا لَّكُمْ&nbsp; فَلَا تجَْعَلُواْ لِلَّهِ أَندَادًا وَ أَنتُمْ تَعْلَمُونَ(22)
آن خدايى كه براى شما زمين را گسترده و آسمان را برافراشت و از آسمان باران نازل فرمود تا انواع ميوه&rlm;ها براى شما پديد آيد و چون ميدانيد خدا بى&rlm;مثل و مانند است براى او مثل و مانند و شريك قرار ندهيد (22)
&nbsp;
وَ إِن كُنتُمْ فىِ رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلىَ&rlm; عَبْدِنَا فَأْتُواْ بِسُورَةٍ مِّن مِّثْلِهِ وَ ادْعُواْ شُهَدَاءَكُم مِّن دُونِ اللَّهِ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ(23)
اگر شما در قرآنى كه بمحمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بنده خود نازل نموديم شكى داريد يك سوره مانند او بياوريد و گواهان خود را غير از خدا دعوت نموده و بخوانيد اگر راستگو هستيد (23)
&nbsp;
فَإِن لَّمْ تَفْعَلُواْ وَ لَن تَفْعَلُواْ فَاتَّقُواْ النَّارَ الَّتىِ وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الحِْجَارَةُ&nbsp; أُعِدَّتْ لِلْكَافِرِينَ(24)
و اگر اين كار را نكرديد و حتما نميتوانيد بكنيد بترسيد از آتشى كه هيزمش مردمان بدكار و سنگ خاره&rlm;هايست كه خداوند براى كفار مهيا و فراهم نموده است (24)
وَ بَشِّرِ الَّذِينَ ءَامَنُواْ وَ عَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لهَُمْ جَنَّاتٍ تجَْرِى مِن تحَْتِهَا الْأَنْهَرُ&nbsp; كُلَّمَا رُزِقُواْ مِنهَْا مِن ثَمَرَةٍ رِّزْقًا&nbsp; قَالُواْ هَاذَا الَّذِى رُزِقْنَا مِن قَبْلُ&nbsp; وَ أُتُواْ بِهِ مُتَشَابِهًا&nbsp; وَ لَهُمْ فِيهَا أَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ&nbsp; وَ هُمْ فِيهَا خَلِدُونَ(25)
اى پيغمبر بكسانى كه ايمان آورده و نيكوكارى را شيوه خود قرار داده&rlm;اند مژده بده كه پاداش آنها بهشتى است نهرهاى آب در آن جارى و از ميوه&rlm;هاى گوناگون آن بهره&rlm;مند شوند، ميگويند اين ميوه&rlm;ها همان ميوه&rlm;هائيست كه پيش از اين در دنيا از آن برخوردار ميشديم و آنان مانند يكديگر لذت بخش ميباشند و در آن بهشت براى مؤمنين همسران پاك و پاكيزه است و پيوسته در آنجا جاويد خواهند بود (25)
&nbsp;
وَ إِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَئكَةِ إِنىّ&rlm;ِ جَاعِلٌ فىِ الْأَرْضِ خَلِيفَةً&nbsp; قَالُواْ أَ تجَْعَلُ فِيهَا مَن يُفْسِدُ فِيهَا وَ يَسْفِكُ الدِّمَاءَ وَ نحَْنُ نُسَبِّحُ بحَِمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ&nbsp; قَالَ إِنىّ&rlm;ِ أَعْلَمُ مَا لَا تَعْلَمُونَ(30)
بياد آر هنگامى كه پروردگار بفرشتگان فرمود من ميخواهم در زمين جانشين و خليفه بگذارم گفتند فرشتگان اى پروردگار آيا كسانى خواهى گماشت كه در زمين فساد نموده و خونريزى كنند و حال آنكه ما ترا تسبيح و تقديس ميكنيم خداوند فرمود من چيزى از اسرار آفرينش بشر ميدانم كه شما نميدانيد (30)
وَ عَلَّمَ ءَادَمَ الْأَسمَْاءَ كلَُّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلىَ الْمَلَئكَةِ فَقَالَ أَنبُِونىِ بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ(31)
و خداوند همه اسماء را بآدم ياد داد و آن گاه حقايق آن اسامى را در نظر فرشتگان جلوه&rlm;گر ساخت و فرمود اگر شما بدعوى خود راستگو هستيد اسامى اينها را بيان كنيد (31)
وَ قُلْنَا يََادَمُ اسْكُنْ أَنتَ وَ زَوْجُكَ الجَْنَّةَ وَ كلاَُ مِنْهَا رَغَدًا حَيْثُ شِئْتُمَا وَ لَا تَقْرَبَا هَاذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ الظَّالِمِينَ(35)
و گفتيم اى آدم تو و همسرت در بهشت ساكن شويد و از هر چه بخواهيد بخوريد ولى باين درخت نزديك نشويد كه از ستم كاران خواهيد بود (35)
يَابَنىِ إِسْرَ ءِيلَ اذْكُرُواْ نِعْمَتىِ&rlm;َ الَّتىِ أَنْعَمْتُ عَلَيْكمُ&rlm;ْ وَ أَوْفُواْ بِعَهْدِى أُوفِ بِعَهْدِكُمْ وَ إِيَّاىَ فَارْهَبُونِ(40)
اى بنى اسرائيل بياد آريد نعمتهايى كه بشما عطا نمودم و وفاى بعهد من كنيد تا بعهد شما وفا كنم و از شكستن پيمان من بر حذر باشيد (40)
وَ ءَامِنُواْ بِمَا أَنزَلْتُ مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَكُمْ وَ لَا تَكُونُواْ أَوَّلَ كاَفِرِ&nbsp; بِهِ&nbsp; وَ لَا تَشْترَُواْ بَِايَاتىِ ثَمَنًا قَلِيلًا وَ إِيَّاىَ فَاتَّقُونِ(41)
وَ لَا تَلْبِسُواْ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَ تَكْتُمُواْ الْحَقَّ وَ أَنتُمْ تَعْلَمُونَ(42)
وَ أَقِيمُواْ الصَّلَوةَ وَ ءَاتُواْ الزَّكَوةَ وَ ارْكَعُواْ مَعَ الرَّاكِعِينَ(43)
و بقرآنى كه فرستادم و تورات شما را تصديق ميكند ايمان بياوريد و اول كافر بقرآن نباشيد و آيات مرا ببهاى اندك نفروشيد و از قهر من بپرهيزيد (41)
حق را بباطل مپوشانيد كه حقيقت را پنهان كنيد در صورتى كه ميدانيد آن حق است (42)
و نماز بپا داريد و و زكاة بدهيد و تواضع كنيد براى خدا با تواضع كننده&rlm;گان (43)
وَ اسْتَعِينُواْ بِالصَّبرِْ وَ الصَّلَوةِ&nbsp; وَ إِنهََّا لَكَبِيرَةٌ إِلَّا عَلىَ الخَْاشِعِينَ(45)
از خداوند براى نماز و روزه كه امر بسيار دشواريست مگر براى خضوع كنندگان يارى بجوئيد (45)
&nbsp;
يَابَنىِ إِسْرَ ءِيلَ اذْكُرُواْ نِعْمَتىِ&rlm;َ الَّتىِ أَنْعَمْتُ عَلَيْكمُ&rlm;ْ وَ أَنىّ&rlm;ِ فَضَّلْتُكُمْ عَلىَ الْعَالَمِينَ(47)
وَ اتَّقُواْ يَوْمًا لَّا تجَْزِى نَفْسٌ عَن نَّفْسٍ شَيًْا وَ لَا يُقْبَلُ مِنهَْا شَفَاعَةٌ وَ لَا يُؤْخَذُ مِنهَْا عَدْلٌ وَ لَا هُمْ يُنصَرُونَ(48)
وَ إِذْ نجََّيْنَاكُم مِّنْ ءَالِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُذَبحُِّونَ أَبْنَاءَكُمْ وَ يَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ&nbsp; وَ فىِ ذَالِكُم بَلَاءٌ مِّن رَّبِّكُمْ عَظِيمٌ(49)
وَ إِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ الْبَحْرَ فَأَنجَيْنَاكُمْ وَ أَغْرَقْنَا ءَالَ فِرْعَوْنَ وَ أَنتُمْ تَنظُرُونَ(50)
وَ إِذْ وَاعَدْنَا مُوسىَ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً ثُمَّ اتخََّذْتمُ&rlm;ُ الْعِجْلَ مِن بَعْدِهِ وَ أَنتُمْ ظَالِمُونَ(51)
اى بنى اسرائيل بياد آوريد نعمتهايى كه بشما عطا كردم و شما را بواسطه آن نعمتها بر مردم زمانتان برترى دادم (47)
بترسيد از روزى كه ديگرى را بجاى شما مجازات نكنند و از كسى شفاعت نپذيرند و عوض قبول ننمايند و كسى را يارى نخواهند كرد (48)
و بياد آوريد هنگامى كه شما را از ستم فرعونيان كه سخت در شكنجه آنها بوديد نجات داديم بطورى كه پسرانتان را كشته دخترانتان را براى كنيزى نگاه ميداشتند و اين بلا امتحانى بود كه خداوند شما را بآنوسيله آزمايش ميفرمود (49)
و ياد كنيد وقتى كه براى نجات شما دريا را شكافتيم و فرعونيان را در آن غرق نموديم و شما هلاكت و غرق آنها را مشاهده ميكرديد (50)
و نيز بخاطر بياوريد وقتى را كه براى نزول تورات چهل شب با موسى وعده گذاشتيم و شما در مدت غيبت چهل روزه گوساله پرستى را اختيار كرده و ستمكار و بيدادگر شديد (51)
&nbsp;
وَ إِذْ ءَاتَيْنَا مُوسىَ الْكِتَابَ وَ الْفُرْقَانَ لَعَلَّكُمْ تهَْتَدُونَ(53)
وَ إِذْ قَالَ مُوسىَ&rlm; لِقَوْمِهِ يَاقَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنفُسَكُم بِاتخَِّاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُواْ إِلىَ&rlm; بَارِئكُمْ فَاقْتُلُواْ أَنفُسَكُمْ ذَالِكُمْ خَيرٌْ لَّكُمْ عِندَ بَارِئكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ&nbsp; إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ(54)
وَ إِذْ قُلْتُمْ يَامُوسىَ&rlm; لَن نُّؤْمِنَ لَكَ حَتىَ&rlm; نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْكُمُ الصَّاعِقَةُ وَ أَنتُمْ تَنظُرُونَ(55)
و ياد كنيد موقعى كه موسى بقوم خود گفت اى قوم شما از نادانى گوساله پرست شديد و بر خود ستم كرديد اكنون بسوى خدا بازگرديد و بكشتن يكديگر تيغ بركشيد كه اين امر در پيشگاه خدا بهترين كيفر عمل شما باشد و از خطايتان درگذرد و توبه شما را بپذيرد و خداوند توبه پذير و مهربان است (53)
بياد آوريد وقتى كه براى رهنمايى شما بموسى كتاب و فرقان عطا كرديم باشد كه براه حق هدايت يابيد (54)
بياد آوريد وقتى كه گفتند اى موسى ما بتو ايمان نمى&rlm;آوريم مگر آنكه خدا را آشكارا ببينيم پس صاعقه سوزان بر شما فرود آمد و آن را بچشم خود مشاهده كرديد (55)
وَ إِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَ ادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَ قُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكمُ&rlm;ْ خَطَايَاكُمْ&nbsp; وَ سَنزَِيدُ الْمُحْسِنِينَ(58)
و بياد آوريد وقتى كه گفتيم وارد بيت المقدس شويد و از نعمتهاى آن بهره&rlm;مند گرديد و از در سجده&rlm;كنان داخل شده بگوئيد خدايا از گناهان ما در گذر تا از خطاهاى شما درگذريم و بر ثواب نيكوكاران بيفزائيم (58)
* وَ إِذِ اسْتَسْقَى&rlm; مُوسىَ&rlm; لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ&nbsp; فَانفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا&nbsp; قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ&nbsp; كُلُواْ وَ اشْرَبُواْ مِن رِّزْقِ اللَّهِ وَ لَا تَعْثَوْاْ فىِ الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ(60)
و بياد آوريد وقتى را كه موسى براى قوم خود طلب آب نمود و باو امر كرديم عصاى خود را بر سنگ بزن از آن دوازده چشمه جارى شود و هر سبطى را آبخورى معلوم گردد و گفتيم بخوريد و بياشاميد و در روى زمين بفساد و فتنه انگيزى نپردازيد (60)
&nbsp;
اى بنى اسرائيل بياد آوريد وقتى كه بموسى گفتيد ما بيك نوع غذا صبر نخواهيم كرد از خداى خود بخواه تا براى ما از زمين نباتاتى مانند خيار و سير و عدس و پياز بروياند موسى گفت ميخواهيد غذاى بهترى را كه داريد بپست&rlm;تر از آن تبديل كنيد حال كه تقاضاى شما اينست بشهر مصر درآئيد آنچه را كه ميخواهيد در آنجا مهياست چون نافرمانى نمودند بر آنها ذلت و خوارى مقدر گرديد و چون دست از عصيان و ستمكارى برنداشته و بآيات خدا كافر كشتند و پيغمبران را بنا حق كشتند ديگر بار بخشم و قهر او گرفتار شدند (61)
&nbsp;
&nbsp;
وَ إِذْ أَخَذْنَا مِيثَقَكُمْ وَ رَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُواْ مَا ءَاتَيْنَاكُم بِقُوَّةٍ وَ اذْكُرُواْ مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ(63)
اى بنى اسرائيل بياد آوريد زمانى كه از شما پيمان گرفتيم و كوه طور را بر بالاى سرتان بلند نموديم و سخت هراسان شديد و امر نموديم احكام تورات را با عقيده محكم پيروى كنيد و پيوسته آن را در نظر بگيريد شايد كه شما پرهيزكار شويد (63)
&nbsp;
وَ إِذْ قَالَ مُوسىَ&rlm; لِقَوْمِهِ إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَن تَذْبحَُواْ بَقَرَةً&nbsp; قَالُواْ أَ تَتَّخِذُنَا هُزُوًا&nbsp; قَالَ أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ أَكُونَ مِنَ الجَْاهِلِينَ(67)
&nbsp;
و بياد بياوريد وقتى را كه موسى بقوم خود فرمود بامر خداوند گاوى را ذبح كنيد آنها گفتند ما را بمسخره گرفته&rlm;اى (يعنى كشتن گاو با يافتن قاتل چه مناسبتى دارد) موسى گفت پناه ميبرم بخدا از آنكه گفتارى را بتمسخر گويم چه اين كار مرد نادان است (67)
&nbsp;
وَ إِذْ قَتَلْتُمْ نَفْسًا فَادَّارَأْتُمْ فِيهَا&nbsp; وَ اللَّهُ مخُْرِجٌ مَّا كُنتُمْ تَكْتُمُونَ(72)
&nbsp;
و بياد آوريد وقتى كه نفسى را كشتيد و يكديگر را در آن متهم كرديد و خداوند راز درونى شما را آشكار فرمود (72)
&nbsp;
وَ إِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَ بَنىِ إِسْرَ ءِيلَ لَا تَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ وَ بِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا وَ ذِى الْقُرْبىَ&rlm; وَ الْيَتَامَى&rlm; وَ الْمَسَاكِينِ وَ قُولُواْ لِلنَّاسِ حُسْنًا وَ أَقِيمُواْ الصَّلَوةَ وَ ءَاتُواْ الزَّكَوةَ ثمُ&rlm;َّ تَوَلَّيْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا مِّنكُمْ وَ أَنتُم مُّعْرِضُونَ(83)
و ياد آوريد وقتى را كه از بنى اسرائيل عهد گرفتيم كه جز خداى را نپرستند و نيكى كنند درباره پدر و مادر و خويشان و يتيمان و فقيران و بزبان خوش با مردم سخن گويند و نماز را بپا دارند و زكاة بدهند و شما يهوديها آن عهد را شكسته و رو گردانيديد، و جز اندكى، از حكم و عهد خدا برگشتيد (83)
وَ إِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ لَا تَسْفِكُونَ دِمَاءَكُمْ وَ لَا تخُْرِجُونَ أَنفُسَكُم مِّن دِيَارِكُمْ ثمُ&rlm;َّ أَقْرَرْتمُ&rlm;ْ وَ أَنتُمْ تَشهَْدُونَ(84)
و بياد آوريد هنگامى را كه از شما عهد گرفتيم كه خون يكديگر را نريزيد و يكديگر را از خانه و ديار خود نرانيد پس بر آن پيمان و عهد اقرار كرده و گردن نهاديد و خود شما بر آن گواه ميباشيد (84)
&nbsp;
&nbsp;
وَ إِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ وَ رَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُواْ مَا ءَاتَيْنَاكُم بِقُوَّةٍ وَ اسْمَعُواْ&nbsp; قَالُواْ سمَِعْنَا وَ عَصَيْنَا وَ أُشْرِبُواْ فىِ قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ&nbsp; قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُم بِهِ إِيمَانُكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ(93)
و بياد آوريد وقتى كه از شما پيمان گرفتيم و كوه طور را بالاى سر شما بداشتيم تا بآنچه فرستاديم با ايمان محكم پذيرفته و سخن حق بشنويد گفتند خواهيم شنيد ولى در دل خود انديشه عصيان داشتيد و از آن روز دلهاى شما فريفته گوساله شد كه بخدا كافر بوديد بگو اى پيغمبر اين طريق ايمان داشتن شما را بكارهاى بد و كردار زشت وادار مينمايد اگر ايمان داشته باشيد (93)
&nbsp;
&nbsp;
قُلْ إِن كاَنَتْ لَكُمُ الدَّارُ الاَْخِرَةُ عِندَ اللَّهِ خَالِصَةً مِّن دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُاْ الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ(94)
بگو اى پيغمبر اگر آخرت و نعمت هاى آن فقط مختص شما يهوديان است و ديگران از آن بى&rlm;بهره هستند پس اگر راست مى&rlm;گوييد هميشه بايد مشتاق و آرزومند مرگ باشيد (94)
وَ لَن يَتَمَنَّوْهُ أَبَدَا بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ&nbsp; وَ اللَّهُ عَلِيمُ&nbsp; بِالظَّالِمِينَ(95)
و هرگز آرزوى مرگ نخواهيد كرد زيرا بواسطه اعمال زشت خودتان عذاب سخت براى خويش فراهم كرده&rlm;ايد و خداوند از همه ستمكاران آگاهست (95)
&nbsp;
&nbsp;
قُلْ مَن كاَنَ عَدُوًّا لِّجِبرِْيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلىَ&rlm; قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللَّهِ مُصَدِّقًا لِّمَا بَينْ&rlm;َ يَدَيْهِ وَ هُدًى وَ بُشْرَى&rlm; لِلْمُؤْمِنِينَ(97)
اى پيغمبر بيهوديان بگوهر كه با جبرئيل دشمن است دشمن خدا است زيرا او بفرمان خدا قرآن را بقلب پاك تو رسانيد تا كه تصديق ساير كتب آسمانى نموده و براى اهل ايمان هدايت و بشارت آورد (97)
مَن كاَنَ عَدُوًّا لِّلَّهِ وَ مَلَئكَتِهِ وَ رُسُلِهِ وَ جِبرِْيلَ وَ مِيكَئلَ فَإِنَّ اللَّهَ عَدُوٌّ لِّلْكَافِرِينَ(98)
هر كس با خدا و فرشتگان و رسولان و جبرئيل و ميكائيل دشمن است چنين شخصى محققا كافر بوده و خدا هم دشمن كافران است (98)
&nbsp;
يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تَقُولُواْ رَاعِنَا وَ قُولُواْ انظُرْنَا وَ اسْمَعُواْ&nbsp; وَ لِلْكَفِرِينَ عَذَابٌ أَلِيمٌ(104)
اى اهل ايمان برسول خدا نگوئيد ما را رعايت كن بلكه بگوئيد ناظر احوال ما باش و سخن خدا را بشنويد و بدانيد براى كافران عذاب دردناكى مهياست (104)
وَدَّ كَثِيرٌ مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يَرُدُّونَكُم مِّن بَعْدِ إِيمَانِكُمْ كُفَّارًا حَسَدًا مِّنْ عِندِ أَنفُسِهِم مِّن بَعْدِ مَا تَبَينَ&rlm;َ لَهُمُ الْحَقُّ&nbsp; فَاعْفُواْ وَ اصْفَحُواْ حَتىَ&rlm; يَأْتىِ&rlm;َ اللَّهُ بِأَمْرِهِ&nbsp; إِنَّ اللَّهَ عَلىَ&rlm; كُلّ&rlm;ِ شىَ&rlm;ْءٍ قَدِيرٌ(109)
بسيارى از اهل كتاب دوست دارند شما را از ايمان بكفر برگردانند براى حسدى كه بايمان شما مى ورزند و با آنكه حق بر آنان آشكار شده پس اگر از آنها بشما ستمى رسيد در گذريد و مدارا كنيد تا وقتى كه فرمان خدا در پاره ايشان فرا رسد و خداوند بر همه چيز توانايى دارد (109)
وَ أَقِيمُواْ الصَّلَوةَ وَ ءَاتُواْ الزَّكَوةَ&nbsp; وَ مَا تُقَدِّمُواْ لِأَنفُسِكمُ مِّنْ خَيرٍْ تجَِدُوهُ عِندَ اللَّهِ&nbsp; إِنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ(110)
نماز بپا داريد و زكاة بدهيد و هر چه براى آخرت خود پيش بفرستيد در نزد خدا خواهيد يافت و خداوند بتمام كارهاى شما آگاهست (110)
&nbsp;
وَ قَالُواْ لَن يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَن كاَنَ هُودًا أَوْ نَصَارَى&rlm;&nbsp; تِلْكَ أَمَانِيُّهُمْ&nbsp; قُلْ هَاتُواْ بُرْهَانَكُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ(111)
يهوديها گفتند كسى جز يهود و نصارى داخل بهشت نميشود اى پيغمبر بگو اين آرزويى است كه شما داريد اگر راست مى&rlm;گوييد برهانى بر صدق آن بياوريد (111)
وَ لَن تَرْضىَ&rlm; عَنكَ الْيهَُودُ وَ لَا النَّصَارَى&rlm; حَتىَ&rlm; تَتَّبِعَ مِلَّتهَُمْ&nbsp; قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الهُْدَى&rlm;&nbsp; وَ لَئنِ&rlm;ِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُم بَعْدَ الَّذِى جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ&nbsp; مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِن وَلىِ&rlm;ٍّ وَ لَا نَصِيرٍ(120)
و هرگز يهود و نصارى از تو خشنود نخواهند شد مگر از آئين آنها پيروى نمايى و اگر چنين اظهارى بتو اى پيغمبر نمايند بگو بآنان راهى را كه خدا راهنمايى فرمايد البته راه حق است و اگر بعد از يافتن راه حق بميل و خواهش ايشان پيروى كنى ديگر خدا يار و ياور تو نخواهد بود (120)
&nbsp;
يَابَنىِ إِسْرَ ءِيلَ اذْكُرُواْ نِعْمَتىِ&rlm;َ الَّتىِ أَنْعَمْتُ عَلَيْكمُ&rlm;ْ وَ أَنىّ&rlm;ِ فَضَّلْتُكمُ&rlm;ْ عَلىَ الْعَالَمِينَ(122)
اى بنى اسرائيل، از آن نعمتى كه بر شما ارزانى داشتم و شما را بر جهانيان برترى دادم، ياد كنيد. (122)
&nbsp;
وَ اتَّقُواْ يَوْمًا لَّا تجَْزِى نَفْسٌ عَن نَّفْسٍ شَيًْا وَ لَا يُقْبَلُ مِنهَْا عَدْلٌ وَ لَا تَنفَعُهَا شَفَاعَةٌ وَ لَا هُمْ يُنصَرُونَ(123)
و بترسيد از روزى كه هيچ كس ديگرى را به كار نيايد و فديه پذيرفته نشود و شفاعت سودشان نكند و كسى به ياريشان برنخيزد. (123)
وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَ أَمْنًا وَ اتخَِّذُواْ مِن مَّقَامِ إِبْرَاهِمَ مُصَلىًّ&nbsp; وَ عَهِدْنَا إِلىَ إِبْرَاهِمَ وَ إِسْمَاعِيلَ أَن طَهِّرَا بَيْتىِ&rlm;َ لِلطَّائفِينَ وَ الْعَاكِفِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ(125)
و كعبه را جايگاه اجتماع و مكان امن مردم ساختيم. مقام ابراهيم را نمازگاه خويش گيريد. ما ابراهيم و اسماعيل را فرمان داديم: خانه مرا براى طواف&rlm;كنندگان و مقيمان و راكعان و ساجدان پاكيزه داريد. (125)
&nbsp;
إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ&nbsp; قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبّ&rlm;ِ الْعَالَمِينَ(131)
و پروردگارش به او گفت: تسليم شو. گفت: من در برابر پروردگار جهانيان تسليمم. (131)
&nbsp;
وَ قَالُواْ كُونُواْ هُودًا أَوْ نَصَارَى&rlm; تهَْتَدُواْ&nbsp; قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِمَ حَنِيفًا&nbsp; وَ مَا كاَنَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ(135)
گفتند: يهودى يا نصرانى شويد تا به راه راست افتيد. بگو: ما كيش يكتاپرستى ابراهيم را برگزيديم و او مشرك نبود. (135)
&nbsp;
قُولُواْ ءَامَنَّا بِاللَّهِ وَ مَا أُنزِلَ إِلَيْنَا وَ مَا أُنزِلَ إِلىَ إِبْرَاهِمَ وَ إِسمَْاعِيلَ وَ إِسْحَاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْبَاطِ وَ مَا أُوتىِ&rlm;َ مُوسىَ&rlm; وَ عِيسىَ&rlm; وَ مَا أُوتىِ&rlm;َ النَّبِيُّونَ مِن رَّبِّهِمْ لَا نُفَرِّقُ بَينْ&rlm;َ أَحَدٍ مِّنْهُمْ وَ نحَْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ(136)
بگوييد: ما به خدا و آياتى كه بر ما نازل شده و نيز آنچه بر ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و سبطها نازل آمده و نيز آنچه به موسى و عيسى فرستاده شده و آنچه بر پيامبران ديگر از جانب پروردگارشان آمده است، ايمان آورده&rlm;ايم. ميان هيچ يك از پيامبران فرقى نمى&rlm;نهيم و همه در برابر خدا تسليم هستيم. (136)
قُلْ أَ تُحَاجُّونَنَا فىِ اللَّهِ وَ هُوَ رَبُّنَا وَ رَبُّكُمْ وَ لَنَا أَعْمَالُنَا وَ لَكُمْ أَعْمَالُكُمْ وَ نحَْنُ لَهُ مخُْلِصُونَ(139)
بگو: آيا درباره خدا با ما مجادله مى&rlm;كنيد؟ او پروردگار ما و شماست. اعمال ما از آنِ ما و اعمال شما از آنِ شماست و ما او را به پاكدلى مى&rlm;پرستيم. (139)
قَدْ نَرَى&rlm; تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فىِ السَّمَاءِ&nbsp; فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضَئهَا&nbsp; فَوَلّ&rlm;ِ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ&nbsp; وَ حَيْثُ مَا كُنتُمْ فَوَلُّواْ وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ&nbsp; وَ إِنَّ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ لَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّهِمْ&nbsp; وَ مَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ(144)
نگريستنت را به اطراف آسمان مى&rlm;بينيم. تو را به سوى قبله&rlm;اى كه مى&rlm;پسندى مى&rlm;گردانيم. پس روى به جانب مسجد الحرام كن. و هر جا كه باشيد روى بدان جانب كنيد. اهل كتاب مى&rlm;دانند كه اين دگرگونى به حق و از جانب پروردگارشان بوده است. و خدا از آنچه مى&rlm;كنيد غافل نيست. (144)
&nbsp;
الْحَقُّ مِن رَّبِّكَ&nbsp; فَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْترَِينَ(147)
آنچه از جانب خدا بر تو نازل شده، حقّ همان است ترديد مكن. (147)
&nbsp;
وَ لِكلُ&rlm;ٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيهَا&nbsp; فَاسْتَبِقُواْ الْخَيرَْاتِ&nbsp; أَيْنَ مَا تَكُونُواْ يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعًا&nbsp; إِنَّ اللَّهَ عَلىَ&rlm; كلُ&rlm;ِّ شىَ&rlm;ْءٍ قَدِيرٌ(148)
هر كسى را جانبى است كه بدان روى مى&rlm;آورد. پس در نيكى كردن بر يكديگر سبقت گيريد. هر جا كه باشيد خدا شما را حاضر مى&rlm;آورد، كه او بر هر كارى تواناست. (148)
وَ مِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلّ&rlm;ِ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ&nbsp; وَ إِنَّهُ لَلْحَقُّ مِن رَّبِّكَ&nbsp; وَ مَا اللَّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ(149)
وَ مِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلّ&rlm;ِ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ&nbsp; وَ حَيْثُ مَا كُنتُمْ فَوَلُّواْ وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُواْ مِنهُْمْ فَلَا تخَْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنىِ وَ لِأُتِمَّ نِعْمَتىِ عَلَيْكمُ&rlm;ْ وَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ(150)
از هر جاى كه بيرون شوى روى خود به جانب مسجد الحرام كن. حق همان است كه پروردگارت بدان امر فرموده. و خدا از كارهايتان ناآگاه نيست. (149)
از هر جاى كه بيرون شوى روى خويش به جانب مسجد الحرام كن. و هر جا كه باشيد روى بدان سوى كنيد تا هيچ كس را، جز ستمكاران، با شما مجادله&rlm;اى نباشد. از ايشان مترسيد، از من بترسيد تا نعمت خويش بر شما تمام كنم، باشد كه هدايت شويد. (150)]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 02:02:50 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>وازه اسلام و مشتقات مسلم در قرآن</title>
<link>https://14klid.loxblog.com/وازه-اسلام-و-مشتقات-مسلم-در-قرآن</link>
<guid>https://14klid.loxblog.com/وازه-اسلام-و-مشتقات-مسلم-در-قرآن</guid>

<description><![CDATA[



اسلام در 7 سوره در 8 ايه
&nbsp;
آل&rlm;عمران : 19&nbsp;&nbsp; إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلامُ وَ مَا اخْتَلَفَ الَّذينَ أُوتُوا الْكِتابَ إِلاَّ مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْياً بَيْنَهُمْ وَ مَنْ يَكْفُرْ بِآياتِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ سَريعُ الْحِسابِ
آل&rlm;عمران : 85&nbsp;&nbsp; وَ مَنْ يَبْتَغِ غَيْرَ الْإِسْلامِ ديناً فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُ وَ هُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخاسِرينَ
المائدة : 3&nbsp;&nbsp; حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَ الدَّمُ وَ لَحْمُ الْخِنْزيرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ وَ الْمُنْخَنِقَةُ وَ الْمَوْقُوذَةُ وَ الْمُتَرَدِّيَةُ وَ النَّطيحَةُ وَ ما أَكَلَ السَّبُعُ إِلاَّ ما ذَكَّيْتُمْ وَ ما ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ وَ أَنْ تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلامِ ذلِكُمْ فِسْقٌ الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذينَ كَفَرُوا مِنْ دينِكُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَ اخْشَوْنِ الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتي&rlm; وَ رَضيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ ديناً فَمَنِ اضْطُرَّ في&rlm; مَخْمَصَةٍ غَيْرَ مُتَجانِفٍ لِإِثْمٍ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحيمٌ
الأنعام : 125&nbsp;&nbsp; فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ وَ مَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَنَّما يَصَّعَّدُ فِي السَّماءِ كَذلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذينَ لا يُؤْمِنُونَ
التوبة : 74&nbsp;&nbsp; يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا كَلِمَةَ الْكُفْرِ وَ كَفَرُوا بَعْدَ إِسْلامِهِمْ وَ هَمُّوا بِما لَمْ يَنالُوا وَ ما نَقَمُوا إِلاَّ أَنْ أَغْناهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ فَإِنْ يَتُوبُوا يَكُ خَيْراً لَهُمْ وَ إِنْ يَتَوَلَّوْا يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ عَذاباً أَليماً فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ فِي الْأَرْضِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصيرٍ
الزمر : 22&nbsp;&nbsp; أَ فَمَنْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ فَهُوَ عَلى&rlm; نُورٍ مِنْ رَبِّهِ فَوَيْلٌ لِلْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ أُولئِكَ في&rlm; ضَلالٍ مُبينٍ
الحجرات : 17&nbsp;&nbsp; يَمُنُّونَ عَلَيْكَ أَنْ أَسْلَمُوا قُلْ لا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلْإيمانِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ
الصف : 7&nbsp;&nbsp; وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى&rlm; عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَ هُوَ يُدْعى&rlm; إِلَى الْإِسْلامِ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمينَ
همانا دين پسنديده نزد خدا آئين اسلام است و مخالفت ننمودند يهود و نصارى در آن مگر آنكه بحقانيت اسلام آگاه بودند و خلاف نكردند مگر از جهة بخل و حسد و هر كسى بآيات خدا كافر شود همانا بداند كه خدا بزودى بحساب او خواهد رسيد (19)
هر كس بجز اسلام دينى اختيار كند هرگز از او قبول نشود و در آخرت از زيانكارانست (85)
حرام شد بر شما مؤمنين گوشت مردار و خون و گوشت خوك و آن حيوانى كه بنام غير خدا ذبح كرده باشند و هر حيوانى كه خفه كنند يا چوب بزنند و يا از بلندى انداخته&rlm;اند يا بشاخ زدن كشتند و نيم خورده درندگان جز آنچه پيش از آن تذكيه كرده باشند و آنچه براى بتان ميكشند يا با تيرهاى قرعه كشى قسمت ميكنند و خوردن همه آنها كار زشتى است امروز كفار از آنكه بدين شما دستبرد زنند و اخلال كنند مأيوسند پس شما از آنان بيمناك نشويد و از من بترسيد امروز دين شما را بحد كمال رسانيدم و نعمت خود را بر شما تمام كردم و دين آئين اسلام را برايتان برگزيدم و اگر كسى در حال اضطرار نه بقصد گناه مرتكب يكى از محرمات شود همانا خداوند بخشنده و مهربانست (3)
هر كه را خدا بخواهد هدايت كند، دلش را بنور اسلام روشن و منشرح گرداند، و هر كه را بخواهد بحال گمراهى واگذارد، دل او را از پذيرفتن ايمان تنك و سخت سازد كه گويى ميخواهد از زمين بر فراز آسمان رود، خداوند آنان را كه بحق بر نمى گردند مردود و پليد ميگرداند (125)
بنام خدا قسم ميخورند كه چيزى نگفته&rlm;اند و حال آنكه سخنان كفر آميز بزبان آورده و پس از اسلام آوردن كافر شده و تصميم و جديت در كشتن پيغمبر گرفتند و بقصد شوم خود نائل نشدند و در صدد انتقام و كينه توزى برآمدند در صورتى كه بى&rlm;نيازى نصيب آنها شده و خدا و رسولش آنها را مستغنى فرموده است و چنانچه توبه كنند براى آنها خيلى بهتر است و اگر پشت بخدا كنند خداوند در دنيا و آخرت آنها را بعذاب&rlm;هاى دردناك معذب خواهد فرمود و در روى زمين يك نفر دوستدار و ياورى براى خود نخواهند يافت. (74)
آيا كسى كه خداوند در اسلام باو شرح صدر مرحمت فرموده و داراى فكر روشن و قلبى بى&rlm;آلايش است با آن مردم كافر كيش و تاريك دل و بى&rlm;نور يكسان است؟! اى واى بر آنان كه بعلت قساوت و شقاوت دلها از ياد خدا فارغ شده&rlm;اند اينها مردمانى هستند كه عالما و عامدا بضلالت و گمراهى افتاده&rlm;اند (22)
آنها بر تو بمسلمان شدن منت ميگذارند بگو شما باسلام خود بر من منت منهيد بلكه اگر راست مى&rlm;گوييد خدا بر شما منت دارد كه شما را بسوى ايمان هدايت فرموده است (17)
كيست ستمكارتر از آنكه بخدا دروغ و افترا مى&rlm;بندد و او را براه اسلام ميخوانند خدا هرگز قوم ستمكار را هدايت نخواهد كرد (7)
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
مسلماًّ در دو سوره دو ايه
آل&rlm;عمران : 67&nbsp;&nbsp; ما كانَ إِبْراهيمُ يَهُودِيًّا وَ لا نَصْرانِيًّا وَ لكِنْ كانَ حَنيفاً مُسْلِماً وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكينَ
يوسف : 101&nbsp;&nbsp; رَبِّ قَدْ آتَيْتَني&rlm; مِنَ الْمُلْكِ وَ عَلَّمْتَني&rlm; مِنْ تَأْويلِ الْأَحاديثِ فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ تَوَفَّني&rlm; مُسْلِماً وَ أَلْحِقْني&rlm; بِالصَّالِحينَ
ابراهيم نه بآئين يهود بود و نه نصارى و نه هرگز بخدا شرك آورد بلكه بدين توحيد و اسلام بود (67)
پروردگارا تو هستى كه بمن سلطنت عطا فرمودى و تعبير خوابها آموختى تو ايجاد كننده آسمان و زمين هستى و تو محبوب دنيا و آخرت منى بارالها مرا بتسليم و رضاى خود بميران و به نيكو كاران و صالحان ملحق بفرما (101)
&nbsp;
&nbsp;



&nbsp;
مسلمات يك مورد
التحريم : 5&nbsp;&nbsp; عَسى&rlm; رَبُّهُ إِنْ طَلَّقَكُنَّ أَنْ يُبْدِلَهُ أَزْواجاً خَيْراً مِنْكُنَّ مُسْلِماتٍ مُؤْمِناتٍ قانِتاتٍ تائِباتٍ عابِداتٍ سائِحاتٍ ثَيِّباتٍ وَ أَبْكاراً
اگر پيغمبر طلاق بدهد شما را شايد پروردگار او زنانى بهتر از شما عوض دهد او را كه آنها فرمانبردار و با ايمان و خضوع و اهل عبادت و توبه كنندگان و رهسپار، از دوشيزگان و زنان ثيبه مى&rlm;باشند (5)
&nbsp;
مسلمه&nbsp;&nbsp; &rlm;3 مورد در دو ايه&rlm;
&nbsp;
البقرة : 71&nbsp;&nbsp; قالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنَّها بَقَرَةٌ لا ذَلُولٌ تُثيرُ الْأَرْضَ وَ لا تَسْقِي الْحَرْثَ مُسَلَّمَةٌ لا شِيَةَ فيها قالُوا الْآنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ فَذَبَحُوها وَ ما كادُوا يَفْعَلُونَ
النساء : 92&nbsp;&nbsp; وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ أَنْ يَقْتُلَ مُؤْمِناً إِلاَّ خَطَأً وَ مَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً خَطَأً فَتَحْريرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَ دِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ إِلاَّ أَنْ يَصَّدَّقُوا فَإِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَكُمْ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْريرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَ إِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ ميثاقٌ فَدِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ وَ تَحْريرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ تَوْبَةً مِنَ اللَّهِ وَ كانَ اللَّهُ عَليماً حَكيماً
گفت ميفرمايد آن گاو آن قدر رام نباشد كه زمين را شيار كند و آب بزراعت برساند و بى&rlm;عيب و يك رنگ باشد گفتند الحال حقيقت را بيان نمودى گاوى بآن اوصاف گشتند لكن نزديك بود در اينكار هم نافرمانى كنند (71)
هيچ مؤمنى نبايد كه مؤمن ديگر را بقتل رساند مگر آنكه باشتباه خطا رفته در اينحال بايد به كفاره اين خطا بنده مومنى را آزاد كند و ديه آن را بصاحب خون تسليم نمايد مگر آنكه ورثه او را بقاتل ببخشد و اگر اين مقتول از كسانى است كه با شما دشمن و محاربند در اينصورت ديه ندهد لكن بر اوست كه بنده مؤمنى آزاد كند و اگر مقتول از آنهايى است كه بين شما و آنها عهدى برقرار است پس بايد ديه را بپردازد و بنده نيز آزاد كند و اگر بنده نيابد دو ماه متوالى روزه بگيرد اين توبه است كه از جانب خدا معين شده و خدا باعمال مردم دانا و آگاه است (92)
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
مسلمه&nbsp; يك مورد
البقرة : 128&nbsp;&nbsp; رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَ أَرِنا مَناسِكَنا وَ تُبْ عَلَيْنا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحيمُ
پروردگارا قلب ما را تسليم فرمان خود بگردان و فرزندانمان را نيز به تسليم و رضاى خود وا بدار و راه اطاعت و پرستش را بما نشان بده توبه و عذر ما را به پذير زيرا تو بخشنده و مهربانى (128)
&nbsp;
مسلمون 14مورد در 8 سوره 14 ايه&rlm;
البقرة : 132&nbsp;&nbsp; وَ وَصَّى بِها إِبْراهيمُ بَنيهِ وَ يَعْقُوبُ يا بَنِيَّ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى&rlm; لَكُمُ الدِّينَ فَلا تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ
البقرة : 133&nbsp;&nbsp; أَمْ كُنْتُمْ شُهَداءَ إِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ الْمَوْتُ إِذْ قالَ لِبَنيهِ ما تَعْبُدُونَ مِنْ بَعْدي قالُوا نَعْبُدُ إِلهَكَ وَ إِلهَ آبائِكَ إِبْراهيمَ وَ إِسْماعيلَ وَ إِسْحاقَ إِلهاً واحِداً وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
البقرة : 136&nbsp;&nbsp; قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْنا وَ ما أُنْزِلَ إِلى&rlm; إِبْراهيمَ وَ إِسْماعيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ ما أُوتِيَ مُوسى&rlm; وَ عيسى&rlm; وَ ما أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
آل&rlm;عمران : 52&nbsp;&nbsp; فَلَمَّا أَحَسَّ عيسى&rlm; مِنْهُمُ الْكُفْرَ قالَ مَنْ أَنْصاري إِلَى اللَّهِ قالَ الْحَوارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصارُ اللَّهِ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ اشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ
آل&rlm;عمران : 64&nbsp;&nbsp; قُلْ يا أَهْلَ الْكِتابِ تَعالَوْا إِلى&rlm; كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ أَلاَّ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَ لا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ
آل&rlm;عمران : 80&nbsp;&nbsp; وَ لا يَأْمُرَكُمْ أَنْ تَتَّخِذُوا الْمَلائِكَةَ وَ النَّبِيِّينَ أَرْباباً أَ يَأْمُرُكُمْ بِالْكُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ
آل&rlm;عمران : 84&nbsp;&nbsp; قُلْ آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ عَلَيْنا وَ ما أُنْزِلَ عَلى&rlm; إِبْراهيمَ وَ إِسْماعيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ ما أُوتِيَ مُوسى&rlm; وَ عيسى&rlm; وَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
آل&rlm;عمران : 102&nbsp;&nbsp; يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ وَ لا تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ
المائدة : 111&nbsp;&nbsp; وَ إِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوارِيِّينَ أَنْ آمِنُوا بي&rlm; وَ بِرَسُولي&rlm; قالُوا آمَنَّا وَ اشْهَدْ بِأَنَّنا مُسْلِمُونَ
هود : 14&nbsp;&nbsp; فَإِلَّمْ يَسْتَجيبُوا لَكُمْ فَاعْلَمُوا أَنَّما أُنْزِلَ بِعِلْمِ اللَّهِ وَ أَنْ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ
الأنبياء : 108&nbsp;&nbsp; قُلْ إِنَّما يُوحى&rlm; إِلَيَّ أَنَّما إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَهَلْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ
النمل : 81&nbsp;&nbsp; وَ ما أَنْتَ بِهادِي الْعُمْيِ عَنْ ضَلالَتِهِمْ إِنْ تُسْمِعُ إِلاَّ مَنْ يُؤْمِنُ بِآياتِنا فَهُمْ مُسْلِمُونَ
العنكبوت : 46&nbsp;&nbsp; وَ لا تُجادِلُوا أَهْلَ الْكِتابِ إِلاَّ بِالَّتي&rlm; هِيَ أَحْسَنُ إِلاَّ الَّذينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ وَ قُولُوا آمَنَّا بِالَّذي أُنْزِلَ إِلَيْنا وَ أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ وَ إِلهُنا وَ إِلهُكُمْ واحِدٌ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
الروم : 53&nbsp;&nbsp; وَ ما أَنْتَ بِهادِ الْعُمْيِ عَنْ ضَلالَتِهِمْ إِنْ تُسْمِعُ إِلاَّ مَنْ يُؤْمِنُ بِآياتِنا فَهُمْ مُسْلِمُونَ
ابراهيم و يعقوب بفرزندان خود سفارش نمودند كه اى فرزندان، خداوند برگزيد از براى شما دينى، هميشه از آن دين پيروى نموده و تا هنگام مرگ تسليم رضاى خدا باشيد (132)
آيا بوديد حاضر هنگام مرگ يعقوب كه بفرزندان خود گفت شما پس از مرگ من كه را پرستش مينمائيد؟ گفتند خداى تو و پدرانت ابراهيم و اسمعيل و اسحق را كه معبود يكتاست پرستش نمائيم و مطيع و فرمانبردار او باشيم (133)
بگوئيد ما مسلمانان ايمان بخدا آورديم و بقرآنى كه برسول اكرم نازل شده و بآنچه به پيغمبران گذشته چون ابراهيم و اسمعيل و اسحق و يعقوب و فرزندان او و موسى و عيسى و آنچه بهمه پيغمبران از جانب پروردگار نازل شده ايمان داريم و ميان هيچكدام از پيغمبران فرقى نگذاريم و تسليم فرمان خدا هستيم (136)
چون عيسى دريافت كه ايشان كافرند و ايمان نخواهند آورد گفت كيست كه با من دين خدا را يارى كند حواريون گفتند ما يارى&rlm;كنندگان دين خدائيم و باو ايمان داريم گواه باش كه ما تسليم فرمان خدا هستيم (52)
بگو اى اهل كتاب بيائيد بطرف كلمه&rlm;اى كه ميان ما و شما يكسان است و او اينست كه نپرستيم چيزى را جز خداى يكتا و براى او شريك قرار ندهيم و بعضى بعض ديگر را بجاى پروردگار نگيريم پس اگر از حق روى بگردانند بگوئيد شما گواه باشيد كه ما تسليم امر خدائيم (64)
و امر نميكند خدا بشما كه فرشتگان و پيغمبران را خداى خود، بگيريد چگونه ممكن است شما را بكفر امر كند پس از آنكه بخداى يكتا تسليم و ايمان آورده&rlm;ايد (80)
بگو اى پيغمبر بخدا و شريعت و كتابى كه بما نازل شده و آنچه بابراهيم و اسمعيل و اسحق و يعقوب و فرزندانش نازل شده و آنچه بموسى و عيسى و پيغمبران ديگر از جانب خدا آمد بهمه ايمان آورديم و فرقى ميان هيچكدام از پيغمبران نگذاريم چه ما مطيع و فرمانبردار خدا هستيم (84)
اى اهل ايمان خدا ترس باشيد آن طور كه سزاوار است تا نميرد جز در دين اسلام (102)
و ياد كن هنگامى كه بحواريين وحى كرديم كه بمن و رسول من ايمان آوريد گفتند ايمان آورديم خدايا گواه باش كه ما تسليم امر تو هستيم (111)
اگر كفار پاسخ شما را ندانند شما بايد بدانيد اين قرآن بعلم ازلى خداوند نازل شده آن خدايى كه جز او خدايى نيست آيا شما مردم تسليم حكم حق ميشويد؟ (14)
اى رسول گرامى بامت بگو بمن وحى شده است كه خداى شما همان خداى يگانه و يكتاست آيا شما تسليم ميشويد (108)
و تو اى پيغمبر نميتوانى مردم كوردل را از گمراهى نجات داده و هدايت كنى زيرا سخن حق را كسى ميشنود كه بآيات ما ايمان آورده و تسليم امر پروردگار خود باشد (81)
شما مسلمين با ملتهاى صاحب كتاب جدال و بحث نكنيد مگر ببهترين طريقه ممكنه جز آن كسانى كه ستمكار باشند و بايشان بگويند ما بكتاب آسمانى خود قرآن و كتابهايى كه بر شما نازل شده ايمان آورده&rlm;ايم خداى ما و شما يكى است و تمام ما در پيشگاه حضرتش سر تسليم فرود آورده&rlm;ايم (46)
تو نميتوانى اين كور دل&rlm;ها را از گمراهى نجات داده و هدايت كنى چون كه سخن حق را كسى ميشنود كه تسليم امر ما شده و ايمان آورد (53)
&nbsp;
مسلمين&nbsp; يك مورد
البقرة : 128&nbsp;&nbsp; رَبَّنا وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ وَ أَرِنا مَناسِكَنا وَ تُبْ عَلَيْنا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحيمُ
پروردگارا قلب ما را تسليم فرمان خود بگردان و فرزندانمان را نيز به تسليم و رضاى خود وا بدار و راه اطاعت و پرستش را بما نشان بده توبه و عذر ما را به پذير زيرا تو بخشنده و مهربانى (128)
&nbsp;
مسلمين 8مورد
الأعراف : 126&nbsp;&nbsp; وَ ما تَنْقِمُ مِنَّا إِلاَّ أَنْ آمَنَّا بِآياتِ رَبِّنا لَمَّا جاءَتْنا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً وَ تَوَفَّنا مُسْلِمينَ
يونس : 84&nbsp;&nbsp; وَ قالَ مُوسى&rlm; يا قَوْمِ إِنْ كُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِاللَّهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُسْلِمينَ
الحجر : 2&nbsp;&nbsp; رُبَما يَوَدُّ الَّذينَ كَفَرُوا لَوْ كانُوا مُسْلِمينَ
النمل : 31&nbsp;&nbsp; أَلاَّ تَعْلُوا عَلَيَّ وَ أْتُوني&rlm; مُسْلِمينَ
النمل : 38&nbsp;&nbsp; قالَ يا أَيُّهَا الْمَلَؤُا أَيُّكُمْ يَأْتيني&rlm; بِعَرْشِها قَبْلَ أَنْ يَأْتُوني&rlm; مُسْلِمينَ
النمل : 42&nbsp;&nbsp; فَلَمَّا جاءَتْ قيلَ أَ هكَذا عَرْشُكِ قالَتْ كَأَنَّهُ هُوَ وَ أُوتينَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِها وَ كُنَّا مُسْلِمينَ
القصص : 53&nbsp;&nbsp; وَ إِذا يُتْلى&rlm; عَلَيْهِمْ قالُوا آمَنَّا بِهِ إِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّنا إِنَّا كُنَّا مِنْ قَبْلِهِ مُسْلِمينَ
الزخرف : 69&nbsp;&nbsp; الَّذينَ آمَنُوا بِآياتِنا وَ كانُوا مُسْلِمينَ
و تو از ما كينه كشى نمى&rlm;نمايى مگر آنكه ما بآيات پروردگارمان ايمان آورده&rlm;ايم خدايا بما صبر عنايت فرما و ما را بآئين اسلام بميران (126)
موسى بقوم خود گفت اگر شما بخدا ايمان آورده&rlm;ايد پس باو توكل كنيد (84)
چه بسا كافران كه ميل و آرزو ميكنند كه اى كاش مسلمان شده بودند (2)
و پس از ذكر نام خدا نوشته است برترى بر من نجوئيد و تسليم امر من شويد (31)
سليمان خطاب بحاضرين نموده گفت كدام يك از شما ميتوانيد قبل از آنكه تسليم امر شوند تخت بلقيس را بحضور من بياوريد (38)
چون بلقيس حاضر شد از او پرسيدند آيا تخت تو اين است؟ گفت تصور ميكنم همين باشد و ما قبلا باين آمر آشنا بوده و تسليم امر پروردگار بوديم (42)
و چون آيات قرآنى را باين اشخاص بخوانى ميگويند اين قرآن محققا از طرف خدا نازل شده و پيش از اين هم تسليم فرمان خدا بوديم (53)
آنان كه بآيات ما ايمان آورده&rlm;اند و تسليم امر ما شدند (69)]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 02:02:50 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>درخواست مولف تفسیر جامع {منبع این وبلاگ) سید ابراهیم بروجردی</title>
<link>https://14klid.loxblog.com/درخواست-مولف-تفسیر-جامع-منبع-این-وبلاگ-سید-ابراهیم-بروجردی</link>
<guid>https://14klid.loxblog.com/درخواست-مولف-تفسیر-جامع-منبع-این-وبلاگ-سید-ابراهیم-بروجردی</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;
خاتمه كتاب سپاس بى منتها پروردگارى را سزاست كه دلهاى ما را بنور ايمان منور ساخت و اسرار قرآن مجيد و احاديث را بما آموخت. از آنروزى كه قلم در دست گرفته و خواستم اين تفسير شريف را كه از نفايس تفاسير عصر گذشته و حاضر است از حيث مطالب تأليف نمايم. در انديشه فرو رفتم كه خدمت بزرگى بعهده گرفتم و چگونه ميتوانم بتنهائى با نبودن وسائل كافى در پيرامون آيات مقدس الهى كه چهارده قرن است جهان بشريت را بخود متوجه و معطوف داشته قلم فرسائى كنم تا عاقبت بذيل عنايت ولى عصر روحى فداه متوسل شده و از آن بزرگوار استمداد و يارى جستم. شكر خداى را كه توفيق عطا فرمود تا اين در گرانبها را كه از سنت نبوى و احاديث آل عصمت و طهارت صلوات اللّه عليهم اجمعين گرد آورى شده در هفت بخش و مجلد به پايان رساندم. از خصوصيات اين تفسير آنستكه بشر را باصول آدميت و مدنيت ميخواند و او را از حضيض جهالت باوج عرفان و حقيقت ميرساند و خفتگان راه حقيقت را بيدار و متذكر ميسازد و خوى نيكو را معرفى مى&rlm;نمايد و بحقيقت دائرة المعارف اسلام و مذهب جعفرى است، دليل و راهنمائى است براى دانشمندان، چه طرق و استنباطات احكام شرعيه را بطور سهل و آسان رهبرى كرده و علوم و معارف را از سر چشمه صافى كه بيان و گفتار ائمه معصومين است بمردم جهان گوشزد ميكند و توحيد و نبوت و خدا شناسى و امامت را با دليل و برهان علم و خرد ميشناساند، سخنان باطل گمراه كنندگان را محو و نابود ميكند، مسائل حرام و حلال، واجبات و محرمات، احكام تكليفى و اجتماعى، قصص و داستان را بيان مى&rlm;نمايد اين تفسير بنام نامى ولى عصر عجل اللّه تعالى فرجه الشريف آغاز و انجام پذيرفت. پروردگارا چون توانائى ندارم كه كوچكترين نعمتهاى بيشمار ترا سپاس گزارم پس سر نياز و ناتوانى بدرگاه تو فرود آورده&rlm;ام تو بكرم غير متناهى خود مرا بپذير و بقصور و تقصيرم مگير
در خاتمه از خوانندگان گرامى تقاضا دارم چنانچه روايت و يا مطلبى از اين تفسير نقل مينمايند از نام بردن اسم مؤلف و تفسير مضايقه نكنند و در حال حيات و ممات از دعاى خير و طلب مغفرت براى اينجانب و پدر و مادرم دريغ نفرمايند، چه بسيار رنج كشيدم تا اين تفسير را در دست عموم قرار داده&rlm;ام و از خداوند توفيق همه را مسئلت مى&rlm;نمايم.
وَ السَّلامُ عَلى&rlm; مَنِ اتَّبَعَ الْهُدى&rlm; تهران مورخه 17 شهر رجب يكهزار و سيصد و هشتاد و يك هجرى مطابق 5/ 10/ 1340 شمسى.
&nbsp;
&nbsp;
حاج سيد ابراهيم&rlm;&nbsp;بروجردى]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 02:02:50 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>ائمه اطهار در سوره فلق</title>
<link>https://14klid.loxblog.com/ائمه-اطهار-در-سوره-فلق</link>
<guid>https://14klid.loxblog.com/ائمه-اطهار-در-سوره-فلق</guid>

<description><![CDATA[
تفسير جامع، ج&rlm;7، ص: 537
سورة الفلق&rlm;
سوره فلق در مدينه نازل شده، پنج آيه و بيست و سه كلمه و هفتاد و چهار حرف است.
&nbsp;
تفسير جامع، ج&rlm;7، ص: 539
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ (1)
&nbsp;ابن بابويه از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده فرمود فلق چاهى است در جهنم كه پناه ميبرند اهل جهنم از آتش آن و سؤال ميكنند از خداوند كه اجازه بفرمايد تنفس كند آن باذن خداوند تنفس ميكند از شدت حرارت آن جهنم ميسوزد و در آن چاه صندوقى است از آتش كه اهل آن چاه پناه ميبرند بخدا از شدت حرارت صندوق و در آنجا شش نفر از مردم اولين و شش نفر از آخرين است اولين. يكى قابيل پسر آدم كه برادرش را كشت، دوم نمرود است كه حضرت ابراهيم را در آتش افكند، سوم فرعون است، چهارم سامرى است كه گوساله را ساخت، پنجم كسى استكه كه بنى اسرائيل را از دين موسى بر گردانيد ششم همان شخص است كه نصارى را از دين و طريقه حضرت عيسى باز داشت. و شش نفر آخرين اولى و دومى و سومى و معويه و ذو الثديين رئيس خوارج نهروان و ابن ملجم قاتل امير المؤمنين عليه السّلام.
&nbsp;
&rlm;]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 02:02:50 +0330</pubDate>
</item>


</channel>
</rss>

